مراتع و رویکرد جدید مدیریتی

حضور دام در مراتع، در چند دهه گذشته، همیشه فراتر از ظرفیت اکولوژیک آن بوده و هر قدم اصلاحی هم نتایج ملموسی را در بر نداشته است. «چرای مفرط» عنوان دائمی شرایط حاکم بر مدیریت این اکوسیستم ها بوده است. عواملی همچون توسعه زیرساخت ها، توسعه شهری، روستایی و مسکونی، اکتشاف معادن و از همه مهم تر ظهور پدیده تغییر اقلیم، که بیشتر از طریق کاهش رطوبت قابل دسترس در رویشگاه ها عمل می کند، یکپارچگی و کیفیت این اکوسیستم ها را تحت تاثیر جدی قرار دادهاند. بر اساس نتایج اولیه طرح مطالعاتی و پژوهشی «تعیین جایگاه حفاظتی گونه های گیاهی کشور»، انقراض گونه های گیاهی در ایران به ویژه در مراتع در شرایط بحرانی قرار دارد. در چنین شرایطی و هم سو با اختصاص اراضی زراعی کشور برای تولید محصولات استراتژیک، سیاست دولت برای تولید علوفه، تمرکز روی مراتع است. سوال اساسی که در اینجا مطرح می شود، این است، مگر در شرایط کنونی مراتع کشور، تغییرات اساسی ایجاد شده است که انتظار می رود علاوه بر ظرفیت جاری آن در تامین علوفه مورد نیاز بخشی از دام کشور، ظرفیت جدید دیگری فعال شود؟ از یک سو، عبارت «تولید علوفه» در زراعت به کار می رود، درواقع، علوفه در مراتع، برداشت یا چرا می شود، از سوی دیگر، در تولید علوفه، عملیات زراعی کاشت و برداشت اجرا می شود، با این تعاریف آیا ما به دنبال تغییر کاربری در عرصه های مرتعی کشور هستیم؟! امیدوارم، برداشت رسانه ها از سخنان وزیر محترم در این مورد، ناقص یا نادرست باشد.