امید در مراقبت کنندگان و بیماران همودیالیزی

زمینه و هدف: در بیماری های مزمن، امید مکانیسم سازگاری مهمی بوده و به عنوان فاکتوری چند بعدی در بهبودی و سازگاری موثر تعریف می شود. ناامیدی و به دنبال آن افسردگی یک پیامد شایع در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه است. به دلیل شیوع بالای عوارض و اختلالات روانی اجتماعی مشاهده شده در بیماران دیالیزی و مراقبت کنندگان آنها این مطالعه با هدف تعیین سطح امید بیماران همودیالیزی و مراقبت کنندگان آنها صورت گرفته است. مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی مقایسه ای از نوع مقطعی، تمامی بیماران تحت درمان با همودیالیز مراجعه کننده به بیمارستان امام علی(ع) شهر بجنورد و مراقبت کننده اصلی آنها که حداقل ۶ ماه از شروع درمان آنها گذشته باشد، از فروردین تا خرداد ماه سال ۱۳۹۲ مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده شاخص امید هرث بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری همچون مجذور کای، تی تست و محاسبه ضریب همبستگی پیرسون و با به کارگیری نرم افزار ۱۷SPSS صورت گرفت. یافته ها: در مجموع تعداد ۶۲ نفر بیمار و۶۳ مراقبت کننده وارد مطالعه شدند. میانگین امید در گروه بیمار ۷/۱۹ و در گروه مراقبت کنندگان ۷/۱۸ بود و از نظر آماری تفاوت معنی داری مشاهده نشد اما اختلاف آماری سطوح امید در دو گروه معنی دار شد(۰۰۱/۰ p=). افراد دارای امید پایین، متوسط، بالا درگروه بیماران به ترتیب ۷۹%، ۷/۱۷%، ۲/۳% و در گروه مراقبان به ترتیب دارای امید ۴/۹۸%، ۶/۱% بودند و هیچکدام از مراقبت کنندگان وضعیت امید بالایی نداشتند. نتیجه گیری: یافته های مطالعه بیان گر این بودند که مراقبت کنندگان نمره امید کمتری را نسبت به بیماران دارند که بر لزوم برنامه ریزی جهت حمایت و بازتوانی مراقبت کنندگان بیماران مبتلا به بیماری های مزمن در کنار درمان و حمایت از بیمار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

Hope ، Caregivers ، Dialysis ، Chronic kidney failure ، امید ، مراقبت کنندگان ، دیالیز ، نارسایی مزمن کلیوی