فراتحلیل ارایه مدل نظری آزمایشگاه های زنده شهری به مثابه مدل گذار پایداری
محل انتشار: فصلنامه دانش شهرسازی، دوره: 7، شماره: 3
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 233
فایل این مقاله در 26 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_UPK-7-3_001
تاریخ نمایه سازی: 3 دی 1402
چکیده مقاله:
بیان مسئله: آزمایشگاه زنده شهری فضایی فیزیکی یا مجازی است که با گرد هم آوردن ذینفعان مختلف برای همکاری و ایده پردازی جمعی به دنبال عبور شهرها از چالشهای دوران گذار به سمت پایداری است.هدف: با وجودی که در سال های اخیر به شدت مورد توجه سیاستگذاران، برنامهریزان، پژوهشگران و مسئولان اجرایی شهرها قرار گرفته است، اما همچنان ماهیت، ابعاد، اصول، هدفها، مولفهها و چارچوب آن تا حدودی نامشخص است. بر همین اساس پژوهش حاضر با استفاده از روش فراتحلیل به دنبال پوشش این خلاء است.روش: از روش شناسی کیفی و از تکنیک متن پایه فراتحلیل استفاده شده است. در بررسی اولیه تعداد ۷۲۲ منبع یافت شد که ۵۸ مورد از آنها بر اساس عنوان کنار گذاشته شد. چکیده تعداد ۶۶۴ منبع بررسی شد و ۴۲۸ مورد از آنها از روند پژوهش حذف شد. در نتیجه، تعداد ۲۳۶ منبع به طور کامل بررسی شد و ۱۹۳ مورد از آنها از لحاظ محتوا و کیفیت رد شد. در نهایت تعداد ۴۳ مقاله جهت تجزیه و تحلیل نهایی انتخاب شدیافته ها: بر اساس تحلیل زمانی، سیر منابع پژوهش صعودی است به گونهای که در سال ۲۰۲۱-۲۰۲۲ به اوج خود میرسد و مجله هایی نظیر مرور مدیریت نوآوری فناوری، فصلنامه پایداری، فصلنامه تولید پاکیزهتر در این حوزه بسیار فعال هستند. از لحاظ الگوی تحقیق، سهم تحلیل محتوا، مرور سیستماتیک ادبیات، توصیفی-تحلیلی، تطبیقی و اکتشافی به ترتیب برابر با ۱۴، ۱۱، ۲۳، ۲۷ و ۲۵ درصد است. الگوی تحقیق بیشتر منابع به صورت تطبیقی و اکتشافی میباشد و در مجموع، ۵۲ درصد منابع را به خود اختصاص دادهاند.نتیجهگیری: ۵۱ کد در خصوص ویژگیهای منحصر بهفرد آزمایشگاههای زنده شهری استخراج شده که در ۱۲ مقوله مشتمل بر دوره تاریخی، ابعاد، مولفهها، عوامل زمینهای، هدفها، اصول، فرآیند، کنشگران، گونهشناسی، چالشها، پیامدها و مراحل کاربست راهحل نهایی طبقهبندی شدهاند که مدل نظری آزمایشگاههای زنده شهری از تشکیل میدهند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حافظ مهدنژاد
گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سیدجمال الدین اسدآبادی، اسدآباد، ایران