تبدیل درد به رشد

هدف از این پژوهش بررسی مفهوم درد و رنج و تبدیل آنها به رشد در انسان می باشد. متفکرانی مانند رولف دوبلی متاثر از شوپنهاور اعتقاد دارند درد ناشی از صدمه جسمانی است و رنج برخاسته از لطمه های روحی است. گرچه برای این ادعا می توان شواهدی نیز پیدا کرد اما دست کم در میان برخی از ادیبان و عارفان ما؛ واژه درد نیز به همان صدمه های روحی و احوال درونی اشاره شده. حافظ می گوید: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی و مولانا نیز ابیات بسیاری را می سراید که درد را نه به مفهوم آسیب های جسمانی که به معنی وضعیت روحی و روانی به کار می برد. از نگاه حضرت مولانا رنج هایی هستند که در اثر آنها آدمی به روشنایی می رسد؛ نقصان خود را می شناسد و بر دوش رنج های خود ایستاده و بزرگ می شود. این همان رنج سبز است که رحم می آورد. در مقابل رنج هایی هستند که به گفته اروین یالوم کاستی محورند و به فرموده مولانا آدمی در اثر ابتلای به آنها کوچک می شوند و هستی خود را تباه می کنند. رنج های حقیری که چون زخمی چرکین باطن انسان را فاسد می کنند.

کلیدواژه ها:

درد ، رنج ، رشد