رابطه تنظیم شناختی هیجان با تاب آوری و کیفیت زندگی در مادران کودکان با اتیسم

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه تنظیم شناختی هیجان با تاب آوری و کیفیت زندگی در مادران کودکان با اتیسم بود. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی مادران کودکان با اتیسم تحت پوشش سازمان بهزیستی شهرستان رشت ، در پاییز ۱۴۰۱ به تعداد ۴۰۰ نفر بود که از این بین با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و با توجه به شرایط ورود و خروج از پژوهش تعداد ۸۰ نفر انتخاب و پرسشنامه های تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران (۲۰۰۱)، تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۱) و کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت را تکمیل کردند. دادههای به دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت . یافته های پژوهش نشان داد که در مدل اول متغیر تاب آوری با مقدار بتای استاندارد برابر با ۳۶۷/۰ به صورت مستقیم بر متغیر کیفیت زندگی تاثیر گذاشته و ۴۸۶/۰ تغییرات آنرا پیش بینی می کند.در مدل دوم تاب آوری با مقدار بتای استاندارد ۲۹۳/۰ به طور مستقیم وتنظیم شناختی هیجان با مقدار بتای استاندارد ۲۱۴/۰ به طور مستقیم بر کیفیت زندگی اثر داشته اند. همچنین متغیر تاب آوری ۳۸۸/۰ وتنظیم شناختی هیجان ۴۴۹/۰ تغییرات کیفیت زندگی را پیش بینی می کنند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت تنظیم شناختی هیجان با تاب آوری و کیفیت زندگی مادران کودکان با اتیسم رابطه داشته و قادر به پیش بینی معنی دار آنها هستند.

کلیدواژه ها:

تنظیم شناختی هیجان ، تاب آوری ، کیفیت زندگی ، اتیسم