فرسودگی شغلی، خستگی و قصد پرستار برای ترک حرفه در طول همه گیری COVID-۱۹: یک مطالعه کیفی

مقدمه و هدف: نیروی کار پرستاری در طول همه گیری COVID-۱۹ با استرس و چالش های بسیار زیادی مواجه شده است. نتیجه این استرس های طولانی مدت و مزمن، فرسودگی شغلی است، که ممکن است با خستگی، ناامیدی، قصد ترک حرفه و کاهش موفقیت در کار مشخص شود. هدف این مطالعه بررسی فرسودگی شغلی، خستگی و قصد پرستار برای ترک حرفه در طول همه گیری COVID-۱۹ از دیدگاه پرستاران بود. روش کار: پژوهش حاضر یک تحقیق با رویکرد کیفی از نوع تحلیل محتوای هدایت شده مبتنی بر الگو است که در سال ۱۴۰۱، با استفاده از نمونه گیری هدفمند با حداکثر تنوع انجام شد. ۱۵ نفر از پرستاران بیمارستان های وابسته به دانشگاه های علوم پزشکی تبریز در مطالعه مشارکت نمودند. معیار ورود داشتن سوابق خدمت حداقل ۶ ماه در بخش های کرونا و مراقبت مستقیم از بیماران کرونایی بود. برای گردآوری داده ها از مصاحبه های نیمه ساختاریافته و باز پاسخ و همچنین سوالات کاوشی استفاده شد. مصاحبه ها ضبط، دست نویس و مطابق روش تحلیل محتوای کیفی هدایت شده تحلیل شدند. نتایج: نتایج این مطالعه نشان داد که عوامل ایجاد کننده استرس در طول همه گیری COVID-۱۹ شامل: بار کاری زیاد، استرس ایفای نقش، حمایت های ناکافی همکاران و مسئولین، عدم تعادل زندگی و کار و عدم کنترل بر شرایط محیط کار می باشد. بحث و نتیجه گیری: همه گیری کووید-۱۹ فشارهای جسمی، روحی و روانی زیادی را بر پرستاران وارد کرده است. نتایج این مطالعه نشان داد که فرسودگی شغلی و خستگی، عوامل مهمی در تمایل پرستار برای ترک حرفه است، با این حال پرستاران دلایل مالی شخصی را برای ماندن در این حرفه با وجود فرسودگی شغلی فراوان گزارش کردند. افزایش فرسودگی شغلی پرستاران در طول همه گیری، نگرانی های زیادی را در مورد پیامدهای منفی ادامه کار پرستاران فرسوده در نقش های خود ایجاد می کند، که باید مورد توجه مسئولین پرستاری قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، خستگی ، ترک حرفه ، پرستاری ، مطالعه کیفی