نقش بازی و انواع آن در یادگیری دانش آموزان

از دیدگاه های مختلف می توان بازی را سرگرمی به چیزی، مشغولیت ، تفریح ، لعب بازی کردن ، سرگرم شدن به بازی، مشغول شدن به چیزی، سرگرم شدن به چیزی برای گذراندن وقت تعبیر کرد. اسباب بازی نیز به وسیله ها و ابزارهای بازی کودکان ، بازیچه ، افزار بازی کودک گفته می شود و همبازی به کسی که با شخص یا اشخاص دیگر بازی می کند گفته می شود.محیط بازی به مجموعه مناسبات فرهنگی و اجتماعی که بر کودک اثری می گذارد اطلاق می شود. همچنین یادگیری عمل یافرآیندی است که موجب آموختن و فرا گرفتن شود و اطلاعات یا مهارتی را وارد ساختار رفتاری جاندار کند (اکبری وجهانگیرزاده ککاور، ۱۳۹۷).امام صادق (ع ) معتقد است که کودکان باید تا هفت سالگی بازی کنند و هفت سال کتاب بیاموزند و هفت سال حلال و حرام خدا را یاد بگیرند (بهشتی و منطقی ، ۱۳۹۰). همچنین پیاژه ۷ بیان کارهایی که کودک انجام می دهد به صورت بخشی از دانسته های او در می آید، زیرا هر تجربه به صورت یک تصویرذهنی یا راه وروش عملی در نزد کودک درونی می شود که چگونگی بازی در موقعیتهای مختلف به مراحل تکامل ذهنی آنان بستگی دارد (سیف ، ۱۳۷۲). آدلر۸ عنوان بیان می کند هرگز نباید به بازیها به عنوان روشی برای وقت کشی نگاه کرد چون بازی کردن برای کودک مساوی است با صحبت کردن برای یک بزرگسال . بازی به کودک امکان می دهد که میل به برتریجویی و خودنمایی خویش رابه سادگی نشان داده وآن را آرام سازد. فروبل ۹ عنوان می کند که کودکان بیش از هر چیزی از بازیهای خود مطالبی می آموزند (کدیور، ۱۳۹۸).

کلیدواژه ها:

بازی ، دانش آموزان ، یادگیری دروس ، آموزش و پرورش