قدرت و مصلحت: درآمدی بر فلسفه دولت در اندیشه سیاسی امام خمینی (س)

خلاصه ماشینی: "مولف برای پاسخ به این سوال ضمن تحلیل دو مفهوم قدرت و مصلحت در اندیشه سیاسی امام به این نتیجه می رسد که: اساسا امام به خاطر مبانی نظری و عملی سیاست اسلامی با مفهوم مصلحت به شکل تاسیسی آن (که دو الگوی فوق راشامل می شود) مخالف بوده اند، به عبارت دیگر غرض اصلی امام از مصلحت در حکومت، نه ابتنای دولت بر مصلحت بلکه استفاده روش دولت از مصلحت است. نکته مهم آنکه محور اختلاف و گسست فوق را نوع رابطه «دولت مصلحت» تشکیل می دهد؛ یعنی اینکه درباره جانشین پیامبر(ص) دو رویکرد مطرح می شود: رویکرد اول با اعتقاد به اینکه امر حکومت از طرف خداوند متعال مورد توجه قرار گرفته و جانشینان حضرت به طور مشخص در قالب دوازده امام منصوب گشته اند و هرگونه مصلحت اندیشی سیاسی را نفی کرده با این حال دیدگاه امامت را طرح می کند. از این منظر امام قائل به وجود یک نظارت سیستمی بودند که دو رکن عمده را شامل می شود: رکن اول: قدرت سیاسی باید تحت نظارت عامه مردم باشد با عنایت به زیانهای جبران ناپذیر ناشی از وجود حکومتهای مستبد و تمامیت خواه، امام به اصل اندراج دموکراسی در نظام حکومتی اسلام تاکید کرده بود (۴۲) و شکل «جمهوری» را برای حکومت پیشنهاد می کند. این معنا از قدرت سیاسی قابل تطبیق با دو الگوی سابق از «دولت و مصحلت» نیست و به همین خاطر است که باید امام را قائل به انسداد باب مصلحت در حوزه فلسفه دولت دانست."