حل تعارض بین اصل و ظاهر در بوته ی قاعده پذیری

اصل و ظاهر، در شمار پدیده­های فقهی حقوقی هستند که در دادرسی­ها، چه در مرحله­ی تعیین هر یک از مدعی و مدعی علیه و چه در مرحله­ی انشاء و صدور حکم، معیار و مستمسک است. این دو پدیده، گاه، هماهنگ با یکدیگر هستند و گاه، در تقابل و تعارض با یکدیگر قرار می­گیرند. اینکه به هنگام بروز تعارض بین اصل و ظاهر، کدامیک بر دیگری تقدم دارد و قاعده­ی کلی برای حل تعارض مذکور چیست، خود، محل سخن و مورد نقض و ابرام بین دانشیان فقه و حقوق شیعه است؛ از این رو، نوشتار حاضر، در راستای تبیین و نیل به این مهم، در پی استقراء موارد مذکور تعارض بین اصل و ظاهر در نوشته­های فقهی فقیهان شیعه و بیان صور تعارض و فروض قابل طرح آن در ادبیات فقه و حقوق شیعه، به بررسی نمونه­هایی چند از تعارض بین اصل و ظاهر، روی می­نهد، تا در نتیجه­ی آن، استواری فرضیه­ی قاعده پذیری تعارض بین اصل و ظاهر را نمایان سازد.

کلیدواژه ها:

اصل ، ظاهر ، تعارض ، تعارض بین اصل و ظاهر