بررسی اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در دانش آموزان دارای رفتارهای خودجرحی

هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در دانش آموزان دارای رفتارهای خودجرحی می باشد.مواد و روش ها: طی این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون، و آزمون پیگیری، ۳۰ دانش آموز دختر دارای رفتارهای خودجرحی مقطع دوم متوسطه شهرستان آمل وارد مطالعه شدند. افراد به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. در گروه آزمایش، درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی شامل ۸ جلسه اجرا شد و در گروه کنترل هیچگونه مداخله ای انجام شد. بعد از اتمام جلسات، هر دو گروه پرسشنامه های تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی را تکمیل کردند و یک ماه بعد، مجددا پیگیری شدند. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که بین نمره تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در سه بار اجرای پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود داشت. برنامه درمانی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی ۳۴ درصد موفق بوده است که میزان تحمل پریشانی را در گروه آزمایش و کنترل متمایز کند. علاوه بر این، این برنامه به ترتیب ۳۹ و ۴۱ درصد موفق بوده است که باعث بهبود رفتارهای پرخطر و کاهش احساس تنهایی در میان دانش آموزان دارای رفتارهای پرخطر شود. استنتاج: برگزاری جلسات کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی در تحمل پریشانی، رفتارهای پرخطر، و احساس تنهایی در دانش آموزان دارای رفتارهای خودجرحی موثر است.

کلیدواژه ها:

"ذهن آگاهی" ، "تحمل پریشانی" ، " رفتارهای پرخطر" ، " احساس تنهایی" ، " خودجرحی"