اثربخشی روش مهارت آموزی کودک راه حل محور بر مهارت های زندگی و ارتباطی کودکان کم توان ذهنی

چکیدههدف از این پژوهش اثربخشی مهارت آموزی کودک راه حل محور بر مهارت های زندگی و ارتباطی کودکان کم توان ذهنی می باشد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی دارای پیش آزمون-پس آزمون وگروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام کودکان ن کم توان ذهنی ۹-۱۳ ساله مراجعه کننده به آموزشگاه استثنایی امید در بازه زمانی۰۲-۱۴۰۱ واقع در شهر ساری بود. حجم نمونه پژوهش شامل ۳۰ کودک که به طور تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) از جامعه آماری به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و در دو گروه آزمایش و گواه جایگماری شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه۶۰ دقیقه ای، هفته ای دوجلسه با پروتکل طراحی شده آموزش دیدند. ابزار استفاده شده، مقیاس رفتارسازشی وایلند می باشد. نتایج نشان داد که در کارایی این پروتکل، گروه گواه و آزمایش در دو مولفه مهارت ارتباطی و مهارت زندگی دارای تفاوت معنادار بودند (۰۰۱/۰>P) و برای دستیابی به این تفاوت از تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس ولچ استفاده شد. که نتایج به دست آمده حاکی از اثربخشی پروتکل طراحی شده برای روش مهارت آموزی کودک راه حل محور بر مهارت ارتباطی و مهارت زندگی کودکان کم توان ذهنی می باشدکه نتیجه گرفت می توان رویکرد مهارت آموزی کودک راه حل محور در جهت گسترش مهارت های ارتباطی و زندگی کودکان کم توان ذهنی موثر می باشد.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، مهارت های زندگی ، مهارت آموزی کودک راه حل محور ، کم توانی ذهنی