بیماری های روانی و بار اثبات در سیستم عدالت کیفری ایران

مجانین در سیستم حقوق کیفری ایران به عنوان یک قاعده کلی همانند سیستم های حقوق کیفری در کشورهای دیگر، از مسوولیت کیفری مبرا هستند. قانون مجازات عمومی ۱۳۰۴(اصلاحی ۱۳۵۲) اشخاص بیمار را از نظر روانی به دو دسته تقسیم بندی کرده بود: کسانی که به طود کامل از مسوولیت کیفری مبرا بودند و کسانی که از بیماریهای روانی خفیفی رنج می بردند و از مسوولیت تخفیف یافته برخوردار بودند. اما ماده ۵۱ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۰ مقرر می دارد"جنون به هر درجه ای که باشد رافع مسوولیت کیفری است". در حالی که برخی افراد از بیماری های روانی خاصی دنج می برند بدون این که از نظر پزشکی و روانپزشکی دیوانه تلقی شوند. همچنین برخی از مجرمین در حین ارتکاب جرم عاقل بوده ولی بعدا دچار جنون می شوند.این مقاله ضمن بررسی وضعیت جنون از دیدگاه قوانین کیفری فعلی ایران، این موضوع را مورد بررسی قرار می دهد که آیا متهم که مدعی جنون می باشد باید ادعای خود را اثبات کند یا دادستان باید فقدان جنون را ثابت نماید.

کلیدواژه ها:

بار اثبات ، جنون ، دادستان ، عنصر روانی