عوامل موثر بر کارایی فنی و رتبه بندی واحدهای کارا در بیمارستانهای تامین اجتماعی

مقدمه: سازمان تامین اجتماعی ارایه کننده ی خدمات بیمارستانی به دو صورت نظام درمان مستقیم (بیمارستانهای تحت مالکیت و مدیریت سازمان) و نظام درمان غیر مستقیم (خرید خدمات بیمارستانی و درمانی از دیگر خدمت دهندگان) به متقاضیان است. مطالعه ی حاضر، به منظور رتبه بندی واحدهای کارا و تعیین ارتباط بین کارایی و اندازه ی فعالیتی بیمارستانهای تامین اجتماعی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه ی تحلیلی، بر روی ۶۵ بیمارستان تامین اجتماعی فعال در سطح کشور طی سالهای ۸۸-۱۳۸۶ انجام شد. به منظور سنجش میزان کارایی فنی بیمارستانها از مدل نهاده- ستانده و تحلیل پوششی دادهها استفاده شد. همچنین از آزمونهای آماری برای بررسی معنیدار بودن تاثیر مقیاس فعالیتی بر روی سطح کارایی بیمارستانها استفاده شد. یافته ها: حدود ۵/۲۸ درصد از بیمارستانهای کوچک تامین اجتماعی و ۲/۱۶ درصد از بیمارستانهای بزرگ تامین اجتماعی کارایی کامل داشتند. آزمون فرضیه ی اختلاف میانگینها از نظر آماری نشان داد که میانگین کارایی در دو گروه از بیمارستانهای کوچک و بزرگ تفاوت معنیداری با یکدیگر دارند (۲۹/۰ = Sig.). نتیجه گیری: با توجه به یافتهها، انتظار میرود که با اصلاح شیوههای مدیریتی در استفاده ی بهینه از نهادهها، سطح ناکارامدی مدیریتی به میزان تقریبی ۶ درصد کاهش یابد و همچنین با استفاده ی بهتر از امکانات موجود، شاهد افزایش تقریبی در مقیاس ارایه ی خدمات خروجی به میزان۵ درصد باشیم.

کلیدواژه ها:

بیمارستان ها ، تامین اجتماعی ، تحلیل پوششی داده ها ، کارایی