سرمایه اجتماعی اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

سال انتشار: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 207

فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_HIM-11-4_012

تاریخ نمایه سازی: 8 آبان 1402

چکیده مقاله:

مقدمه: بدون تردید میزان سرمایهی اجتماعی جامعه برآیندی از سرمایه های اجتماعی گروه های کوچک میباشد، که در بین اقشار مختلف جامعه متفاوت است و انتظار میرود گروههای حرفهای و شغلی مختلف با توجه به میزان دانش، نگرش و سرمایه گذاری به عمل آمده توسط جامعه بر روی آنان از سطوح مختلفی از این متغیر اجتماعی بهره برده باشند. هدف از انجام پژوهش حاضر، شناسایی سطح و چگونگی سرمایه اجتماعی و مولفه های آن در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بوده است.روش بررسی: تحقیق حاضر کاربردی و از نوع توصیفی که جامعه آماری را کلیه اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان که ۶۷۰ نفر در سال (۹۲ – ۱۳۹۱) بوده است، تشکیل داده بودند. حجم نمونه با یک مطالعه مقدماتی و با استفاده از فرمول Cocran۱۵۰ نفر در نظر گرفته شد که به روش طبقه ای تصادفی با توجه به متغیر جنسیت و دانشکده انتخاب گردید. برای سنجش سرمایه اجتماعی در این پژوهش از پرسشنامه محقق ساخته با استفاده از مدل (Social Capital Assessment Tool) که توسطKrishna  و Shrader در سال ۱۹۹۹ میلادی ساخته شده است که روایی صوری و محتوای آن مورد تائید ۸ نفر متخصصان و صاحب نظران علوم مدیرت و جامعه شناسی و پایایی آن نیز ۹۴/۰ به دست آمد، استفاده گردید. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش در دو سطح آمار توصیفی شامل (فراوانی، درصدها، جداول و نمودارها) و در سطح استنباطی شامل (آزمون t تک نمونه ای، t مستقل و آزمون F ) صورت گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد سرمایه اجتماعی اعضای هیات علمی برابر با (۴۴/۳) بوده است که نشان می دهد بالاتر از حد متوسط است و نیز نگرش با میانگین (۸۲/۳) بالاترین و اعتماد با میانگین (۱۴/۳) پائین ترین سطح از هفت مولفه سرمایه اجتماعی را دارا بودند. همچنین بین سرمایه اجتماعی اعضای هیات علمی بر اساس متغیرهای جنسیت، تخصص، مرتبه علمی و دانشکده تفاوت معناداری وجود دارد.نتیجه گیری: کلیه فعالیت های آموزشی اعضای هیات علمی بدون در نظر گرفتن پایگاه اجتماعی آنان از نظر جامعه، سیاست گذاری ها و شرایط اقتصادی امکان پذیر نیست. از این رو از چند نظر می توان به تقویت اثربخشی سرمایه اجتماعی در کلیه ابعاد و فعالیت های استادان دانشگاه پرداخت، از یک سو روابط شبکه ای و درونی مانند اعتماد، نگرش، ارتباطات اجتماعی و از سوی دیگر لحاظ نمودن جایگاه و پایگاه اجتماعی و برنامه ریزی های کلان و موقعیت های مختلف عاملان کنش (اعضای هیات علمی) و با توجه به شرایط اقتصادی جامعه، پرداخت.

نویسندگان

جهانگیر کریمیان

دانشیار مدیریت برنامه ریزی ورزشی دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی پزشکی ، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان ایران،

تقی آقاحسینی

استادیار مدیریت آموزشی، دانشگاه فرهنگیان (پردیس شهید باهنر اصفهان) ،اصفهان ایران،

سید مرتضی موسوی نافچی

کارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان ایران