شیوع رفتارهای پرخاشگری در جمعیت عمومی شهر مشهد، ایران، ۱۳۹۳

مقدمه: خشم و پرخاشگری با پیامدهای فردی و اجتماعی و عوارض جسمی بسیاری همراه است. رفتارهای پرخاشگرانه، موفقیت شغلی و تحصیلی افراد را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. هدف این مطالعه، ارزیابی رفتارهای پرخاشگری و پیشگوهای آن در بین جمعیت عمومی شهر مشهد در سال ۱۳۹۳ می باشد. روش کار: در این مطالعه ی توصیفی-مقطعی، تعداد ۶۵۶ نفر در مشهد در سال ۱۳۹۳ بررسی شدند. مطالعه با استفاده از پرسش نامه ی پرخاشگری باس-پری  با مراجعه به مکان های عمومی شهر انجام شد. تحلیل داده ها با آمار توصیفی، آزمون های تی، من ویتنی و رگرسیون خطی با کمک نرم افزار SPSS نسخه ی ۵/۱۱ انجام شد. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان، ۵۴/۱۰±۶۸/۲۷ سال در زنان و ۷۲/۱۲±۸۳/۲۹ سال در مردان بود. تحلیل نتایج به ترتیب امتیازات ۳۷/۲۳  و ۱۷/۲۲ برای حیطه ی فیزیکی، ۳۰/۱۲ و ۱۵/۱۳ برای حیطه ی کلامی، ۳۱/۱۷ و ۹۹/۱۵ برای خشم، ۵۷/۱۹ و ۰۶/۱۸ برای ستیزه گری را برای مردان و زنان نشان داد که در تمام موارد، تفاوت نمرات زنان و مردان از نظر آماری معنی دار بودند (۰۵/۰>P). از نظر متغیرهای جمعیت شناختی، موارد سن، وضعیت ازدواج، سابقه ی طلاق، نازایی و بیماری جسمی، هم چنین سابقه ی جریمه ی رانندگی، زندان و سوء مصرف الکل، پیش گویی کننده ی حیطه های گوناگون رفتارهای پرخاشگری بودند. نتیجه گیری: بنا بر نتایج، رفتارهای پرخاشگری در ابعاد ستیزه گری، خشم و فیزیکی به طور بارزی در میان مردان بالاتر است در حالی که امتیاز رفتارهای پرخاشگری کلامی در زنان بالاتر بود.

کلیدواژه ها:

خشم ، رفتارهای پرخاشگری ، خصومت ، شیوع