تعیین سهم سبک های دلبستگی در پیش بینی میزان شادکامی دانشجویان
محل انتشار: مجله اصول بهداشت روانی، دوره: 19، شماره: 1
سال انتشار: 1395
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 289
فایل این مقاله در 6 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JFMH-19-1_008
تاریخ نمایه سازی: 8 آبان 1402
چکیده مقاله:
مقدمه: با توجه به این که روان شناسی مثبت نگر به ویژه به عنوان رویکرد تازه ای در روان شناسی بر فهم و تشریح احساس ذهنی بهزیستی و هم چنین پیش بینی دقیق عوامل موثر بر آن ، تمرکز یافته است، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی نقش سبک های دلبستگی در پیش بینی میزان شادکامی دانشجویان صورت گرفت.روش کار: روش مطالعه، همبستگی و جامعه ی آماری شامل تمامی دانشجویان دختر دانشگاه فردوسی مشهد در سال تحصیلی ۹۳-۱۳۹۲ بودند که تعداد ۳۵۷ نفر با استفاده از جدول کرجسی و مورگان و به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و پرسش نامه های شادکامی و سبک های دلبستگی را تکمیل کردند. داده های پژوهش با آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون با استفاده از نرم افزار SPSS تحلیل شدند.یافته ها: بین شادکامی با سبک دلبستگی ایمن، رابطه ی مثبت و معنی دار (۴۴/۰=r، ۰۰۱/۰=P) و با سبک اجتنابی (۲۵/۰-=r، ۰۱/۰=P) و دوسوگرا (۱۹/۰-=r، ۰۵/۰=P) رابطه ی منفی و معنی دار وجود دارد. از بین سبک های سه گانه ی دلبستگی، فقط سبک دلبستگی ایمن، قادر به پیش بینی میزان شادکامی دانشجویان مورد بررسی بود (۰۰۱/۰ =P ، ۳۶/۰=Beta). به گونه ای که به ازای یک نمره افزایش در سبک دلبستگی ایمن می توان پیش بینی کرد نمره ی شادکامی دانشجویان ۳۶/۰ افزایش می یابد.نتیجه گیری: با توجه به یافته های حاصل از مطالعه ی حاضر و نقش سبک دلبستگی ایمن در پیش بینی شادکامی، توجه به پیوند عاطفی ایمن و عمیق بین والد-کودک در دوران کودکی به جهت تاثیر در بزرگسالی، به والدین توصیه می گردد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زهرا مغنی زاده
کارشناس ارشد روان شناسی بالینی، دانشکده ی روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
الهه هوشمند
دکترای مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، عضو هیئت علمی گروه بهداشت و مدیریت، دانشکده ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
جعفر طالبیان شریف
دکتری روان شناسی، عضو هیئت علمی دانشکده ی روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :