اثربخشی مشاوره ی گروهی راه حل- محور بر خودکارآمدی زنان مطلقه

این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی مشاوره ی گروهی راه حل-محور بر خودکارآمدی زنان مطلقه بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی (دو گروهی با پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری) و جامعه ی آماری همه ی زنان مطلقه ی مراجعه کننده به اداره ی بهزیستی شهرستان ماهشهر بود. نمونه ی پژوهش را ۲۴ نفر زن مطلقه تشکیل دادند که دارای کمترین سطح خودکارآمدی بودند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر (GSES ) بود. همه ی آزمودنی ها به پرسشنامه پاسخ دادند، سپس گروه آزمایش مداخله ی درمانی ( درمان راه حل-محور) را دریافت کردند. بعد از این مرحله هر دو گروه مجددا به پرسشنامه پاسخ داده و پس از گذشت یک ماه از اجرای پس آزمون، آزمون پیگیری بر روی هر دو گروه اجرا گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها علاوه بر آمار توصیفی روش آماری تحلیل کواریانس چند متغیری به کار برده شد. تحلیل داده ها نشان داد که رویکرد راه حل-محور موجب بهبود خودکارآمدی گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. پیگیری با فاصله ی یک ماهه ماندگاری اثر رویکرد راه حل-محور را بر خودکارآمدی نشان داد.

کلیدواژه ها:

مشاوره ی گروهی راه حل-محور ، خودکارآمدی ، زنان مطلقه