مفهوم شناسی و بررسی چگونگی تاویل احادیث در مکتب عقلی ملاصدرا

تاویل، واژه ای پرکاربرد و تاثیرگذار در حوزه دینی است که کارکرد اصلی آن، راهیابی به حقیقت متون است. ملاصدرا در آثار متعدد خود، در مواجهه با متون دینی، ضمن تاکید بر منبع وحی، بحث تاویل را مطرح می نماید. مقاله حاضر، به روش اسنادی، توصیفی و تحلیل محتوا، به مفهوم شناسی تاویل در اندیشه ملاصدرا و بررسی جایگاه احادیث و چگونگی تاویل آن در مکتب عقلی این دانشمند می پردازد. نتیجه پژوهش مشخص می سازد که صدرالمتالهین بخشی از تالیفات خود را به بهره گیری از روایات اختصاص داده و بر لزوم حفظ معنای ظاهری الفاظ و عدم تاویل آنها تاکید دارد، ولی با این حال، به دلیل این که قایل به وجود باطن برای سخنان معصومان است، برای گذر از ظاهر و دست یابی به معنای باطنی، به تاویل احادیث می پردازد که ملاک و معیار اصلی وی در این کار، تهذیب نفس، طهارت باطن و سلوک شهودی است.

کلیدواژه ها:

معنای تاویل ، منزلت احادیث در اندیشه ملاصدرا ، معنا ، چگونگی و نمونه های تاویل احادیث