بررسی بیان پروتئین های p۵۳ و HER۲ با عوامل مرتبط با پیش آگهی کارسینوم معده به روش ایمونوهیستوشیمی

سابقه و هدف : کارسینوم معده یکی از فراوانترین و بدخیم ترین سرطان ها بوده و تشخیص زودرس بیماری در شیوه درمان و میزان بقای بیماران بسیار موثر است. در سال های اخیر ژن های متعددی بیان شده اند که احتمال ارتباط بروز آن ها با پیش آگهی و بقای بیمار مطرح شده است. هدف این مطالعه، چگونگی بروز پروتئین های حاصل از ژن های p۵۳ و HËR۲ در سلول های کارسینوم معده از طریق ایمونوهیستوشیمی می باشد. مواد و روش ها : در این مطالعه بلوک های پارافینی ۱۱۴ نمونه گاسترکتومی مبتلایان به کارسینوم معده انتخاب و نتایج حاصله از رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی با یافته های هیستوپاتولوژیک مقایسه شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS و تست آماری Çhi-square انجام شد. یافته ها : در این مطالعه نسبت مرد به زن ۹۲/۱، میانگین سنی ۹۲/۱۰ ± ۴۴/۶۵ سال، شایعترین محل تومور آنتروم یا پیلور (۵۴ مورد) و میانگین اندازه تومور ۶۲/۲±۳۲/۵ سانتیمتر بود. در طبقه بندی لورن نوع روده ای (۱۰۱ مورد) و در طبقه بندی مینگ نوع ارتشاحی (۷۴ مورد) فرم غالب بود. از نظر تمایز (Grade)، درجه ۲ (۵۸ مورد) و از نظر مرحله بیماری، T۳ (۷۶ مورد) از بیشترین فراوانی برخوردار بودند. متاستاز به غدد لنفی نیز در ۷۰ مورد دیده شد. میزان بیان پروتئین های p۵۳ و HËR۲ به ترتیب ۶/۵۲ درصد و۶/۲۴ درصد بوده و این دو ارتباط آماری بسیار خوبی با هم نشان دادند (۰۵/۰p<). همچنین بین بروز پروتئین p۵۳ با اندازه تومور، محل تومور (فوندوس یا تنه و بیش از ۱ ناحیه درگیر) و متاستاز به غدد لنفاوی ارتباط آماری معنی دار (۰۵/۰p<) دیده شد. بروز پروتئین HËR۲ نیز با سن، اندازه تومور و طبقه بندی لورن نوع روده ای ارتباط آماری معنی دار (۰۵/۰p<) داشت. استنتاج : مطالعه حاضر نشان داد که بروز پروتئین p۵۳ با اندازه بزرگتر تومور و متاستاز به غدد لنفاوی همراه است. پروتئین HËR۲ نیز با سن بیماران، اندازه تومور و طبقه بندی بودن ارتباط داشت.

کلیدواژه ها:

Gastric carcinoma ، p۵۳ ، HËR۲ ، immunohistochemistry ، کارسینوم معده ، p۵۳ ، HËR۲ ، ایمونوهیستوشیمی