کاربرد نانولوله های کربنی چند دیواره در حذف آنتی بیوتیک آموکسی سیلین از محیط های آبی

سابقه و هدف: ورود مستمر آنتی بیوتیک ها به محیط عامل مشکلات بالقوه بسیاری هم چون مقاومت میکروارگانیسم های بیماری زا می باشد. از این روی محققین به دنبال روش های کاهش و حذف آنتی بیوتیک ها در فاضلاب های بیمارستانی و آب های آلوده می باشند. آموکسی سیلین یک آنتی بیوتیک پر مصرف در درمان عفونت ها می باشد که تقریبا بخش عمده آن به صورت غیر متابولیزه دفع، وارد فاضلاب و در نهایت وارد محیط زیست می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی کارایی نانولوله های کربنی چند دیواره در حذف آموکسی سیلین از محیط های آبی انجام گردید. مواد و روش ها: در تحقیق تجربی حاضر، کارایی نانولوله های کربنی چند دیواره در حذف آموکسی سیلین با بررسی تغییرات پارامترهای pH (۴ تا۱۰)، غلظت یونی (۰ تا۱/۰ مول در لیترکلرید سدیم) و دوز جاذب (۴/۰تا ۸/۱ گرم در لیتر) در سیستم ناپیوسته انجام گرفت. در نهایت مدل های ایزوترمی و سینتیک های جذب بررسی گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که حداکثر کارایی حذف آموکسی سیلین در ۸pH= می باشد. هم چنین افزایش غلظت یونی باعث کاهش و افزایش دوز جاذب موجب افزایش میزان حذف شد. داده های تعادلی جذب با ایزوترم لانگموئر (۹۱۰۸/۰R۲=) و سینتیک جذب با معادله سینتیکی درجه دو مطابقت بهتری نشان داد. استنتاج: با توجه به نتایج حاصل می توان نانولوله های کربنی چند دیواره را به عنوان جاذب قابل قبولی در حذف آنتی بیوتیک آموکسی سیلین از محیط های آبی در نظرگرفت.

کلیدواژه ها:

Amoxicillin ، multi-walled carbon nanotubes ، adsorption isotherm ، kinetic ، آموکسی سیلین ، نانولوله های کربنی چند دیواره ، ایزوترم جذب ، سینتیک واکنش