تعیین عوامل موثر بر زمان عود در بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی نوع یک با استفاده از مدل شکنندگی

سابقه و هدف: اختلال دوقطبی نوعی اختلال خلقی و یک بیماری روانی است که به دو نوع اختلال دوقطبی نوع یک و نوع دو بروز می‎کند. در صورتی که بیماران حداقل یک دوره مانیا را تجربه کنند، مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک هستند. اختلال دو قطبی نوع یک، بیماری شایع، مزمن و عود کننده است که عوامل مختلفی بر عود مجدد آن موثر است. هدف این مطالعه بررسی عوامل موثر بر عود بیماری در این بیماران با استفاده از مدل شکنندگی است. مواد و روش ها: این پژوهش شامل اطلاعات ۲۶۸ بیمار مبتلا به اختلال دو قطبی نوع یک است که در بیمارستان فرشچیان همدان طی سال های ۹۳-۱۳۸۷ بستری بوده‎اند. اطلاعات از طریق پرونده بیماران جمع‎آوری شد. بیمارانی که بیش از یک بار عود منجر به بستری شدن در بیمارستان داشتند، وارد مطالعه شدند. در مطالعه حاضر فاصله زمانی بین عودها در بیماران ثبت و مورد بررسی قرار گرفت. از مدل شکنندگی در بسته frailty pack نرم‎افزار R برای برازش مدل استفاده شده است. یافته ها: میانگین (انحراف معیار) سن بیماران (۵۶/۱۱)۱۰/۳۴ سال بود و ۱۶۰ نفر (۷/۷۲ درصد) مرد بودند. برای ۲۶۸ بیمار مورد مطالعه، ۶۹۶ مورد عود در طول دوره پیگیری رخ داد. تعداد دفعات عود بین دو تا هفت بار بود. همه بیماران حداقل دو بار عود را تجربه نمودند. نتایج برازش مدل شکنندگی تکه ای نشان داد که اثر متغیرهای سن، قومیت، محل سکونت، جرم و جنایت و نوع درمان بر زمان عود معنی دار هستند(۰۵/۰< P). استنتاج: با توجه به این‎که عوامل زیادی شامل عوامل فردی و ویژگی‎های بیماری ممکن است بر عود و بازگشت بیماری اثرگذار باشد، لذا شناسایی این عوامل می‎تواند به پیشگیری یا کاهش بروز عود مجدد اختلال دوقطبی کمک کند.

کلیدواژه ها:

frailty model ، recurrence ، bipolar I disorder ، penalty likelihood ، مدل شکنندگی ، عود ، اختلال دوقطبی نوع یک ، درستنمایی جریمه ای