اثرات توانبخشی قلبی بر تحمل فیزیکی بیماران پس از جراحی بای پس عروق کرونر

زمینه و هدف: بیماری عروق کرونر قلب از مهمترین علل مرگ و میر در بیشتر کشورها و از جمله ایران میباشد که منجر به ناتوانی قابل توجه، کاهش کیفیت زندگی و مرگ میگردد. طبق مطالعات انجام شده، توانبخشی قلبی سبب کاهش قابل توجه در میزان مرگ و میر میشود و نقش مهمی در امر پیشگیری ثانویه دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات توانبخشی قلبی، بر تحمل جسمی بیماران به دنبال جراحی بای پس عروق کرونر (CABG) انجام شد.   روش تحقیق: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی قبل و بعد انجام شد، برنامههای توانبخشی قلبی به مدت دو ماه بر روی ۵۰ بیمار، ۶-۸ هفته بعد از عمل جراحی CABG انجام شد. متغیر حداکثر ضربان قلب کسبشده و شاخص معادل متابولیسمی (METs) که بیانگر ظرفیت عملکردی بیمار است، قبل و بعد از انجام بازتوانی قلبی مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرمافزار SPSS (ویرایش ۱۳) و آزمونهای آماری مناسب، در سطح معنیداری ۰۵/۰>P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.   یافته ها: از ۵۰ بیمار مورد بررسی، ۷۲% بیماران مذکر و ۲۸% مونث بودند. در ۶۰% بیماران، ضربان قلبی حداکثر کسب شده بعد از توانبخشی قلبی افزایش یافته بود و در ۸۸% بیماران شاخص METs افزایش نشان داد؛ همچنین، تمایل به ورزش در ۲۸% بیماران افزایش داشت.   نتیجه گیری: توانبخشی قلبی اثرات مهمی بر روی ظرفیت‎های عملکردی بیماران پس از جراحی بایپس عروق کرونر دارد.

کلیدواژه ها:

Cardiac rehabilitation ، Coronary artery bypass graft ، Physical Tolerance ، توانبخشی قلبی ، جراحی بای پس عروق کرونری قلب ، تحمل فیزیکی