بررسی طرح درمان دندانپزشکان عمومی شاغل در یک منطقه برخوردار در شهر مشهد به درخواست خدمات زیبایی؛ یک مطالعه میدانی در سال ۱۴۰۱

زمینه و هدف: امروزه تقاضا برای انجام خدمات زیبایی دندانپزشکی در بین بسیاری از بیماران رواج یافته است. این مطالعه کیفی میدانی با هدف بررسی طرح درمان های دندانپزشکان در پاسخ به درخواست خدمات زیبایی یک بیمار واحد انجام شد. روش بررسی: پژوهشگر به عنوان fیمار استانداردشده ناشناس یا بیمار "واقعی"، پس از اخذ طرح درمان زیبایی استاندارد در یک شورای تخصصی به مطب های دندانپزشکی عمومی در یکی از خیابان های یک منطقه برخوردار شهر مشهد مراجعه کرد. مراجعات به صورت تمام شماری مطب های عمومی واقع در این خیابان انجام شد و پژوهشگر پس از بیان درخواست خدمات زیبایی، طرح درمان پیشنهادی دندانپزشک را ثبت و در سه دسته مداخله، بینابینی و عدم مداخله تقسیم بندی نمود. شماره نظام پزشکی دندانپزشکان به چهار دسته تقسیم شد: ۱) ۰ تا ۵۰ هزار، ۲) ۵۰ هزار تا ۱۰۰ هزار، ۳) ۱۰۰ هزار تا ۱۵۰ هزار و ۴) ۱۵۰ هزار تا ۲۰۰ هزار. یافته ها: مراجعه به ۲۴ مطب صورت گرفت. طرح درمان ارائه شده ۸ دندانپزشک در گروه مداخله (ارتودنسی و خدمات زیبایی ترمیمی شامل ۱ تا ۱۰ واحد کامپوزیت ونیر یا لمینت سرامیکی) جایی داشت، ۹ دندانپزشک به عدم مداخله گرایش داشتند و ۷ نفر نیز در حالت بینابین طبقه بندی شدند. بیشترین تعداد طرح درمانهای مداخله توسط دندانپزشکان با شماره نظام پزشکی ۱۰۰ تا ۱۵۰ هزار و بیشترین تعداد طرح درمان های غیرمداخله و بینابینی مربوط به دندانپزشکان گروه ۵۰ تا ۱۰۰ هزار بود.نتیجه گیری: طرح درمانهای زیبایی برای یک بیمار واحد بسیار متنوع بود و به نظر میرسد ارائه دستورالعمل های معتبر بالینی برای جلوگیری از درمانهای غیراستاندارد و بیش از اندازه در دندانپزشکی زیبایی، ضروری باشد. با بررسی نیازهای آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان در مبحث تشخیص و درمان شکایات زیبایی، ممکن است بتوان کیفیت ارائه خدمات دندانپزشکی زیبایی را بهبود بخشید.

کلیدواژه ها:

دندانپزشکی زیبایی ، بیمار استاندارد شده ناشناس ، طرح درمان