طراحی الگوی سنجش منزلت اجتماعی بازنشستگان پلیس

امروزه با ایجاد تغییر و تحول در نگرش مدیریت سازمان های نظامی- انتظامی، بازنشستگی دیگر به عنوان نقطه پایان یک همکاری اداری فرض نمی شود. بلکه از نقطه نظر مدیریت منابع انسانی فرآیند خروج از خدمت کارکنان، آغاز مرحله تکمیلی زندگی سازمانی فرد به حساب می آید. هدف اصلی این مقاله، شناسایی و تعیین عوامل موثر در ایجاد و ارتقای منزلت اجتماعی کارکنان بازنشسته پلیس و طراحی الگوی مناسب جهت سنجش منزلت اجتماعی آنان است. این تحقیق از نوع تحقیقات کمی با استراتژی پیمایشی و دارای جهتگیری کاربردی است که به روش توصیفی- تحلیلی و با رویکرد قیاسی از طریق تحلیل معادلات ساختاری انجام گرفته است. با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، تعداد ۲۰۲ نفر از میان اساتید و خبرگان پلیس به عنوان آزمون شوندگان انتخاب گردیدند. ابزار سنجش، پرسشنامه ای محقق ساخته و مبتنی بر ادبیات تحقیق است که پس از اخذ دیدگاه صاحب نظران، روایی و پایایی خود را از ساختار پژوهش کسب نموده است. نتایج تحقیق نشان می دهد۷۱ % از واریانس منزلت اجتماعی از طریق نحوه مصرف بازنشستگان در امور رفاهی، تغذیه و امور بهداشتی قابل تبیین است؛ ۷۲ % از واریانس منزلت اجتماعی از طریق شیوه رفتاری بازنشستگان در حوزه روابط خانوادگی، نحوه گذران اوقات فراغت و منطبق شدن با محیط تبیین می شود و ۸۳ % واریانس منزلت اجتماعی نیز از طریق نوع نگرش بازنشستگان به مهارت های فردی، حمایت سازمانی، قدرت تطبیق پذیری و میزان بهره مندی از احساس شادی، خودکارآمدی و احساس سلامتی قابل تبیین است.

کلیدواژه ها:

الگو ، منزلت اجتماعی ، بازنشستگان پلیس ، نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران