اثر وابسته به دوز تجویز تیموکینون بر میزان استرس اکسیداتیو در بافت کلیه موش صحرایی دیابتی

مقدمه و هدف: با توجه به نقش تشدید استرس اکسیداتیو در بروز بیماری کلیوی در حالت دیابت و با در نظر گرفتن خاصیت ضد دیابتی و آنتی اکسیدانتی تیموکینون، هدف از انجام این مطالعه، ارزیابی اثر تجویز این ماده بر سطح بافتی برخی شاخص های استرس اکسیداتیو در بافت کلیه موش های صحرایی دیابتی بود .     مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، موش های صحرایی به پنج گروه کنترل، کنترل تحت تیمار با دوز بالای تیموکینون (۲۰ میلی گرم بر کیلوگرم)، دیابتی و دو گروه دیابتی تحت درمان با تیموکینون (۱۰ و ۲۰ میلی گرم بر کیلوگرم) تقسیم شدند. پس از گذشت چهار هفته، سطح بافتی مالون دی آلدئید و نیتریت و میزان فعالیت سوپراکسید دیس موتاز بافت کلیه، اندازه-گیری شد .     یافته ها: موش های دیابتی، افزایشی معنادار در سطح بافتی مالون دی آلدئید (۰۱/۰ p < ) و نیتریت و نیترات (۰۰۵/۰ p < ) و کاهشی معنی دار در فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز (۰۵/۰ p < ) را نشان دادند و درمان با تیموکینون در دوز بالا فقط میزان مالون دی آلدئید و نیتریت را به صورت معنادار کاهش داد (۰۵/۰ p < ) و فعالیت آنزیم سوپراکسید دیس موتاز در موش های دیابتی تیمار شده به طور غیر معنی دار در مقایسه با گروه دیابتی افزایش نشان داد .     نتیجه گیری: تجویز تیموکینون به صورت وابسته به دوز می تواند برخی شاخص های استرس اکسیداتیو در بافت کلیه را در موش های صحرایی دیابتی کاهش دهد .

کلیدواژه ها:

تیموکینون ، دیابت قندی ، مالون دی آلدئید ، سوپراکسید دیس موتاز ، متابولیت نیتریک اکسید ، کلیه