بررسی فقهی و حقوقی تاثیر تعیین مدت بر اختیار فسخ در عقود جایز

چکیده در نظام حقوقی ایران عقوداز جهت دوام واستحکام به دودسته جایز و لازم تقسیم  شده است. یکی از تفاوت های اساسی میان این دو این است که عقود جایز، عقودی متزلزل و غیرمستحکم می باشند به طوری که هر یک از طرفین عقد هر وقت بخواهد می تواند آن را فسخ کند در حالی که عقود لازم از استحکام برخوردار و برخلاف عقود جایز طرفین عقد نمی توانند آن را فسخ کنند مگر در مواردی که قانونگذار اجازه آن را داده باشد. یکی از موضوعات قابل توجه در مورد عقود جایز که معمولا جنبه استمراری نیز دارند این است که آیا تعیین مدت برای این دسته از عقود موجب استحکام و کاهش تزلزل آنها می گردد و از اختیار مطلق فسخ طرفین عقد در طول مدت می کاهد یا نه؟ قانونگذار حکم صریح و جامعی در این خصوص مقرر نکرده است و موضوع از دیدگاه فقهای امامیه و حقوقدانان نیز اختلافی است. در این تحقیق سعی شده است ضمن تبیین موضوع و دیدگاه های موجود در خصوص آن، به نقد و بررسی آنها پرداخته شود. واژگان کلیدی:عقد جایز،عقد لازم،مدت عقد،حق فسخ واستحکام.