تقویت پیاده مداری به منظور بهبود اجتماع پذیری محیط (نمونه موردی : محور حافظیه شهر شیراز)

امروزه به دلیل استفاده بی رویه ی وسایل نقلیه و وابستگی زندگی شهری به آن ها، شاهد سلطه ی اتومبیل ها و ماشینی شدن زندگی و به دنبال آن تضعیف حضور پیادهرو در فضاهای شهری هستیم . با توجه به ساختار شهری جدید، سطح وسیعی از فضاهای شهری در اختیار اتومبیل و وسایل نقلیه می باشد و تنها حاشیه ی باریکی در کنار آن ها تحت عنوان "پیادهراه" که به نظر می رسد پس مانده ای از فضای سوارهرو می باشد، در اختیار شهروندان پیاده است . در این پژوهش سعی شده تا با بررسی محله حافظیه شهر شیراز به عنوان یک نمونه مطالعاتی مطلوب به لحاظ قابلیت های بالقوه، به بهبود تعاملات اجتماعی شهری ، ارتقای اجتماع پذیری این منطقه ، ارتقای سلامت فردی و اجتماعی و همچنین احیای پیاده مداری بپردازد. روش تحقیق در این پژوهش به صورت توصیفی - تحلیلی با ابزار مشاهده و منابع کتابخانه ای و تئوری "Space Syntax" با استفاده از نرم افزار "Depthmaps" می باشد. در انتها و پس از نتیجه گیری کلی از تحلیل ها و اطلاعات به دست آمده، راهکارهایی به منظور رسیدن به هدف تحقیق از چهار جنبه زیست - محیطی ، اقتصادی ، اجتماعی - فرهنگی و زیرساخت شهری بیان شده است .

کلیدواژه ها:

اجتماع پذیری ، پیاده مداری ، فضای شهر ی ، محله حافظیه شیراز