بررسی غلظت فلزات سنگین در آب ورودی به دستگاه دیالیز بیمارستان های استان قم و مقایسه آن با استانداردهای AAMI و EPH

مقدمه: وجود فلزات سنگین در آب ورودی به دستگاه های دیالیز و ورود آن به بدن بیماران دیالیزی از طریق همودیالیز (به علت میزان آب زیاد دریافتی در هر بار دیالیز) باعث بروز مشکلات بسیار زیادی از قبیل مسمومیت های حاد، بیماری های مغزی، استخوانی و غیره می شود. بنابراین رعایت استانداردهای مربوطه در زمینه مقدار فلزات سنگین در آب دیالیز ضروری به نظر می رسد. این تحقیق در سال ۱۳۸۹ روی نمونه آب ورودی به دستگاه های دیالیز بیمارستان های استان قم برای مقایسه مقادیر فلزات سنگین موجود در آن ها و مقایسه با استانداردهای موجود صورت گرفت.روش ها: پژوهش حاضر مطالعه توصیفی تحلیلی است که به صورت مقطعی روی تعداد ۴۵ نمونه از ورودی دستگاه دیالیز بیمارستان های استان قم، صورت گرفت. با توجه به این که تعداد ۳ بیمارستان در استان قم دارای واحد دیالیز می باشد، از هر بیمارستان تعداد ۱۵ نمونه برداشت گردید. نمونه ها با دستگاه اتمیک مورد آزمایش قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار ۱۷SPSS مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: میانگین و انحراف معیار غلظت آلومینیوم، سرب و کادمیوم به ترتیب برابر ۵۰/۴ ± ۲۹/۴، ۴۲/۰ ± ۸۴/۲ و ۱۸/۰ ± ۵۳/۰ میکروگرم بر لیتر و روی برابر با ۰۱/۰ ± ۰۰۲/۰ میلی گرم در لیتر به دست آمد که این مقادیر از حد استانداردهای AAMI (Association for the advancement of medical instrumentation) و EPH (Extractable Petroleum Hydrocarbon) پایین تر بود. در تعداد کمی از نمونه ها این مقادیر بالاتراز حد استاندارد بود.نتیجه گیری: میانگین فلزات سنگین اندازه گیری شده در این بیمارستان ها کمتر از حد استاندارد بود. به عبارت دیگر بیماران در شرایط خوبی نسبت به عوارض ناشی از موارد ذکرشده به سر می برند.

کلیدواژه ها:

استان قم ، بیمارستان ، همودیالیز ، استاندارد ، فلزات سنگین