تعیین ارتباط عوامل زایمانی و نوزادی با بهبود زخم اپی زیاتومی در زنان نخست زای بیمارستان امالبنین (س) شهر مشهد در سال ۱۳۹۲

مقدمه: تاخیر ترمیم اپی زیاتومی منجر به نتایج بد آناتومیکی، افزایش عفونت، کاهش عملکرد جنسی، اختلال روابط عاطفی مادر و نوزاد می شود، ولی تحقیقات اندکی در این زمینه انجام شده است، لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط عوامل زایمانی و نوزادی با بهبود اپی زیاتومی در زنان نخست زا انجام شد. روش کار: این مطالعه همبستگی در سال ۱۳۹۲ بر روی ۱۱۹ مادر واجد مشخصات پژوهش مراجعه کننده به بیمارستان ام البنین (س) مشهد انجام شد. اطلاعات مربوط به زایمان، نوزاد و مادر با پرسشنامه های مربوطه جمع آوری و ارتباط آن ها با بهبود زخم اندازه گیری شده با فرم ریدا در روزهای اول، هفتم، دهم و چهاردهم بعد زایمان بررسی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۱۶) و آزمون های کولموگروف اسمیرنوف، آنالیز واریانس یک طرفه، رگرسیون، اسپیرمن و پیرسون انجام شد.میزان p کمتر از ۰۵/۰ معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: در روز ۱۰ و ۱۴ بعد از زایمان طول برش پوست (۰۳۷/۰=p، ۰۲۶/۰=p)، تعداد بخیه های با نخ دو صفر (۰۴۲/۰=p، ۰۲۸/۰=p)، میزان فعالیت منجر به کشش و فشار در محل بخیه ها (۰۳۷/۰=p، ۰۴۸/۰=p) و میزان نشستن (۰۱۱/۰=p، ۰۳۰/۰=p) با ترمیم اپی زیاتومی همبستگی معکوس و رعایت موارد بهداشتی (۰۴۸/۰=p، ۰۳۹/۰=p) با ترمیم اپی زیاتومی همبستگی مستقیم داشت. درد با ترمیم اپی زیاتومی در روز هفتم (۰۱۵/۰=p) و دهم (۰۳۵/۰=p) همبستگی معکوسی داشت. تعداد بخیه های پوست (۰۱۲/۰=p) با ترمیم اپی زیاتومی در روز چهاردهم بعد زایمان همبستگی معکوسی داشت، یعنی تعداد بخیه های پوستی بیشتر باعث تاخیر در ترمیم زخم اپی زیاتومی شد. نتیجه گیری: از میان تمامی متغیرها، برش پوستی وسیع تر، تعداد بیشتر بخیه های پوستی و بخیه های با نخ دو صفر، نشستن طولانی مدت و ایجاد فشار و کشش در محل بخیه ها، درد شدیدتر اپی زیاتومی و عدم رعایت بهداشت باعث تاخیر ترمیم اپی زیاتومی می شوند. پیشنهاد می شود اهمیت این عوامل به پرسنل بهداشتی و مادران آموزش داده شود..

کلیدواژه ها:

اپی زیاتومی ، ترمیم زخم ، پرینه