بررسی میزان مقاومت آنتی بیوتیکی آسینتوباکتر بومانی جدا شده از بیماران بستری شده در بیمارستان های قائم (عج) و امام رضا (ع) مشهد نسبت به کلیستین و ایمیپنم به روش E-test
سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 175
فایل این مقاله در 5 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJOGI-21-11_005
تاریخ نمایه سازی: 28 مرداد 1402
چکیده مقاله:
مقدمه: آسینتوباکتر بومانی، یکی از عوامل مهم عفونت های بیمارستانی است. افزایش مقاومت آنتی بیوتیکی، نگرانی ها را درباره درمان این عفونت ها افزایش داده است. مطالعه حاضر با هدف تعیین حساسیت آسینتوباکتر بومانی نسبت به کلیستین و ایمیپنم با استفاده از حداقل غلظت مهاری (MIC) انجام شد. روش کار: در این مطالعه ۲۷۴۵ نمونه (۲۷۴۵ پلیت) از بیماران بخش های مختلف بیمارستان های قائم (عج) و امام رضا (ع) شهر مشهد در فاصله مهر ۱۳۹۵ تا مهر ۱۳۹۶ جمع آوری گردید. در صورتی که نمونه زخم بود، با استفاده از سواپ استریل پس از ضد عفونی کردن سطح زخم، از قسمت عمقی نمونه برداری انجام گرفت. در مورد ادرار، وسط ادرار در یک ظرف استریل جمع آوری شد و نمونه برنش توسط پزشک توسط سرنگ نمونه گرفته شد. ۱۰۰ آسینتوباکتر بومانی از نمونه ها با تست های بیوشیمیایی همچون محیط کلیگلر، اوره، سیترات، تست اندول و لیزین شناسایی گردید. بررسی حساسیت به آنتی بیوتیک با دیسک دیفیوژن انجام گرفت و توسط MIC (نوارهای E-test) ارزیابی شد. یافته ها: نتایج دیسک دیفیوژن مقاومت کامل نمونه های جدا شده به ایمیپنم را نشان داد که به وسیله نوارهای E-test این نتیجه تایید گردید. تمامی نمونه ها به کلیستین حساس بودند. کمترین میزان MIC به دست آمده ۲۵/۰ میکروگرم بر میلی لیتر و بیشترین میزان MIC، ۲ میکروگرم بر میلی لیتر بود که بر اساس استاندارد CLSI، این نمونه ها حساس در نظر گرفته شدند. نتیجه گیری: مقاومت بالای آسینتوباکتر بومانی به ایمیپنم، نشان دهنده تغییر الگوی مقاومت این باکتری و ناکارآمدی آنتی بیوتیک مذکور برای درمان است، اما کلیستین همچنان موثر می باشد. برای جلوگیری از گسترش گونه های مقاوم به کلیستین، باید از این دارو حدالمقدور کمتر استفاده شود تا مقاومت نسبت به این دارو در آینده ایجاد نگردد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
هادی صفدری
مربی گروه باکتری شناسی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
ابوالفضل مقرونی
کارشناس علوم آزمایشگاهی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
هادی فارسیانی
استادیار گروه باکتری شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :