آموزش حداقل های یادگیری کارورزان ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

مقدمه: شیوع بیماری های عضلانی اسکلتی و ارتوپدی در ویزیت های سرپایی و اورژانس بالاست و در عین حال، شواهد نشان می دهد، آموزش های مناسب و کافی در برنامه های آموزش دانشجویان پزشکی و به خصوص کارورزان در این موضوع وجود ندارد. هدف از این مطالعه تعیین دستیابی به حداقل های یادگیری توسط کارورزان در بخش ارتوپدی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بود. روش ها: این مطالعه توصیفی در بیمارستان های آموزشی دانشکده پزشکی اصفهان در اردیبهشت و خرداد ۱۳۸۵ انجام گرفت. پرسشنامه ای ۱۴ گزینه ای از حداقل های یادگیری تعیین شده در ۴ عرصه اتاق عمل، اورژانس، بخش و درمانگاه تهیه شد. چهل کارورز ارتوپدی در ۲ ماه اردیبهشت و خرداد ۱۳۸۵، که حداقل ۳ ماه از دوره اینترنی خود را نیز پشت سر گذاشته بودند، پرسشنامه را به صورت خودایفا تکمیل نمودند. داده ها با نرم افزار SPSS و به صورت توزیع فراوانی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: همه شرکت کنندگان بررسی «علائم سندرم کمپارتمان» و «سوچورها» را خود انجام می دادند. همه کارورزان نحوه گرفتن گچ و آتل، انجام انواع بانداژ و سوچورهای زخم های باز و تزریقات داخل مفصل را آموزش ندیده بودند. نتیجه گیری: کارورزان نتوانستند حداقل های یادگیری مهارت های این بخش را به دست آورند که با نتایج مطالعات قبلی همخوانی داشت. لازم است بازنگری کلی در برنامه آموزشی کارورزان ارتوپدی به صورت افزایش طول دوره، تعیین شرح وظایف، ایجاد دوره اکسترنی و... انجام شود.

کلیدواژه ها:

Minimum learning essentials ، Orthopedics ، Intern ، Skill. ، حداقل های یادگیری ، ارتوپدی ، کارورز ، مهارت.