رابطه سکوت سازمانی با عملکرد کارکنان دانشگاه

زمینه: در بسیاری از سازمان‎های معاصر، کارکنان از ارایه نظرات و نگرانی‎هایشان در مورد مشکلات سازمان امتناع می‎ورزند. این پدیده جمعی، سکوت سازمانی نامیده می‎شود که ممکن است موجب تاثیرگذاری بر عملکرد مطلوب کارکنان شود. بر همین اساس، این پژوهش در پی آن است تا با بررسی رابطه سکوت سازمانی با عملکرد کارکنان، راهکارهایی جهت ارتقاء و بهبود عملکرد کارکنان ارایه دهد. روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را تمامی کارکنان رده میانی دانشگاه علوم پزشکی مازندران به تعداد ۳۴۰ نفر تشکیل می‎دهند که از بین آنها، ۱۸۱ نفر با استفاده از جدول کرجسی و مورگان و به روش تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‎های این تحقیق، از طریق دو پرسشنامه سکوت سازمانی و عملکرد کارکنان جمع‎آوری شد. داده‎ها با استفاده از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی شامل آزمون تی تک نمونه‎ای، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره تجزیه و تحلیل شد. یافته‎ها: یافته‎ها نشان داد که؛ بین دو متغیر سکوت سازمانی و عملکرد کارکنان دانشگاه علوم پزشکی مازندران رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین، بین سکوت سازمانی با ابعاد عملکرد سازمانی شامل: وضوح نقش، حمایت سازمانی، انگیزه کارکنان، مشارکت در تصمیم‎گیری، ارزیابی کارکنان و محیط سازمانی رابطه منفی و معنادار وجود داشت، اما، در مورد توانایی کارکنان این رابطه معنادار نبود. نتایج حاصل از رگرسیون چندمتغیره نشان داد که؛ از بین ابعاد عملکرد، سه بعد محیط سازمان، مشارکت در تصمیم‎گیری و وضوح نقش قدرت پیش‎بینی سکوت سازمانی را داشتند. نتیجه‎گیری: یافته‎های تحقیق مشخص کرد که؛ بین سکوت سازمانی و عملکرد کارکنان رابطه ای منفی وجود دارد، به این معنی که با افزایش سکوت، عملکرد کارکنان کاهش می‎یابد و برعکس. بنابراین، مدیران بایستی با این موضوع به گونه‎ای آگاهانه برخورد کنند که رفتار و نحوه مدیریت آنها باعث ایجاد جو سکوت و متعاقب آن کاهش عملکرد کارکنان نگردد.

کلیدواژه ها:

Organizational Voice ، Silence Climate ، Organizational Silence ، Employee Performance ، آوای سازمانی ، جو سکوت ، سکوت سازمانی ، عملکرد کارکنان