سیمرغ در آثار مولانا

سیمرغ، پرنده اساطیری، از دیر باز حضوری پر رنگ در فرهنگ ایرانی داشته است؛ پیش از اسلام در اوستا و آثار پهلوی و بعد از اسلام ابتدا در حماسه های پهلوانی، سپس در حماسه های عرفانی. این عنصر قابل توجه، نظر بسیاری از عرفای صاحب ذوق را به خود جلب کرده و در ادب عرفانی شخصیتی والا و ارجمند یافته است. در این میان ذهن تیزبین عارف ترین شاعران ایران، مولانا جلال الدین، از سیمرغ برداشت های عرفانی بسیار نموده است. سیمرغ در آثار مولانا گاه کنایه از انسان کامل و عارف واصل است و گاه کنایه از ذات احدیت. شمس تبریزی، عشق، معنویت، دل و دعا که همه در نزد مولانا از معانی بالایی برخوردارند، به شیوه های دلنشین با سیمرغ و عنقا به نمود می آیند. نگارنده در این مقاله می کوشد جلوه های رنگارنگ سیمرغ را در آثار مولانا بکاود.

کلیدواژه ها:

Simurgh ، epic ، mysticism ، symbol ، Maulana's works ، سیمرغ ، حماسه ، عرفان ، نماد ، آثار مولوی.