رهیافت بینامتنیت منظومه جمشید و خورشید سلمان ساوجی با نگاهی متفاوت به تاریخ گرایی عرفانی

منظومه جمشید و خورشید در میان عموم مردم و قاموس پژوهش­های علمی، اثری ناشناخته و غریب است. بی­شک این نا­­آگاهی تاریخی و ابهام­برانگیز بر رهیافت بینامتنیت این منظومه، ما را مترصد این مقاله نمود. این مقاله با رویکردی تاریخی-عرفانی ضمن اشاره به روان­شناسی فردی و اجتماعی آن عصر، نشانگر حلقه­ هایی از ادب وعرفان است که به کمک رهیافت بینامتنیت و چهارچوب نظری «تاریخ­گرایی عرفانی» کوشیده است با نشانه­ های درون متنی و برون متنی –به خلاف باورهای عوام- عرفانی بودن منظومه جمشید و خورشید را اثبات کند. مطابق دستاوردهای تحقیق، از این منظر می­توان به اثبات فرضیه عرفانی بودن متن جمشید و خورشید پرداخت: رمزگشایی مقاله از شالوده بینامتنی اثر که پیوندی دیالکتیک و گفتگومدارانه دارد. با تحلیل این اثر می­توان به ژرف­ساخت این منظومه صوفی گرایانه قرن هشتم آگاه شد. این اثر در گفتگو با ساخت قالب فکری و فرهنگی قرن هشتم یعنی عرفان­گرایی، آفریده شده است. این مقاله با رویکرد «تاریخ­گرایی عرفانی» و رهیافت بینامتنیت با تکیه بر ژرف­ ساخت منظومه جمشید و خورشید با توجه به عناصر آفرینش (ادبی- عرفانی) قرن هشتم، نوشته شده است. روش تحقیق در این پژوهش از نظر هدف با توجه به ماهیت آن، از پژوهش های نظری محسوب شده و  بر پایه مطالعات کتابخانه­ ای است و روش تحقیق در آن به شیوه توصیفی- تحلیلی انجام گرفته است..

کلیدواژه ها:

Intertextuality ، “Jamshid and the Sun” ، Salman Savaji ، mystical symbolism ، historicity ، بینامتنیت ، جمشید و خورشید ، سلمان ساوجی ، سمبولیسم عرفانی ، تاریخ گرایی.