توسعه و تحلیل اولویت بندی ریسک های خطوط لوله انتقال انرژی با استفاده از مدل های نوین تصمیم گیری چند شاخصه در محیط فازی (مطالعه موردی خطوط انتقال غرب کشور)

انتقال گاز از محل تولید به موقعیت مصرف کنندگان نیازمند شبکه توزیع گسترده ای است. رشد و توسعه مناطق مسکونی و صنعتی سبب افزایش مصرف گاز و متراکم تر شدن شبکه خطوط لوله گاز شده و خطرهای ناشی از خرابی خط لوله و نشت گاز رو به افزایش است. به منظور جلوگیری از خسارت مخاطرات احتمالی و کاهش آن ها، مطرح کردن چارچوبی برای برآورد ریسک ضروری است. روش کمی یکی از دقیق ترین روش های ارزیابی ریسک خط لوله به شمار می رود. هدف اساسی این تحقیق توسعه و تحلیل اولویت بندی ریسک های خطوط لوله انتقال انرژی با استفاده از مدل های نوین تصمیم گیری چند شاخصه در محیط فازی است. در این پژوهش سعی شده است از تکنیک FBWM برای رتبه بندی ریسک های خط لوله انتقال انرژی استفاده شد. در پژوهش حاضر از نرم افزار Excel و Gamz استفاده شد تا بهترین و بدترین گزینه انتخاب شود. بر اساس این روش، بهترین و بدترین معیار به وسیله تصمیم گیرنده مشخص شده و مقایسات زوجی بین هر یک از دومعیار (بهترین و بدترین) و دیگر معیارها صورت گرفت. سپس یک مسئله ریاضی برای مشخص کردن وزن معیارهای مختلف، فرموله و حل گردید بد از شناسایی ریسک های خط لوله نتایج این گونه حاصل شد که ضریب شاخص "ریسک سازمانی" ۱۵۱/۰ و شاخص "ریسک فنی" ۱۵۵/۰، شاخص "ریسک مدیریت" ۱۴/۰، شاخص "ریسک های تحریم" ۱۶۲/۰، شاخص "ریسک مالی" ۱۱۲/، شاخص "ریسک محیطی" ۱۴۳/۰ و شاخص "مشکلات تامین نقدینگی" ۱۳۵/۰ می باشد. از طرفی نرخ ناسازگاری برای شاخص ها کمتر از ۱/۰ و برابر با مقدار ۰۹۱/۰ می باشد. بر این اساس ریسک تحریم دارای بیشترین مقدار و ریسک مالی دارای کمترین مقدار ریسک می باشند. ریسک تحریم به دلیل شرایط خاص دولت و عدم توانایی در تامین برخی لوازم و قطعات است که در صنعت انتقال انرژی از اهمیت بالایی برخوردار است.

کلیدواژه ها:

ریسک ، خط لوله گاز ، FWBM