مقایسه اثر تمرین تنفسی دیافراگمی و هوازی بر عملکرد ریه بیماران زن بهبود یافته از عفونت کووید–۱۹ شهرستان زابل

زمینه و هدف: برای بهبود عملکرد تنفسی افراد مبتلا به کووید–۱۹، درمان های مختلفی ارائه شده است. تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر دو روش تمرین تنفسی دیافراگمی و هوازی بر عملکرد ریه بیماران بهبود یافته از کووید-۱۹ انجام شد.روش ها: این مطالعه از نوع نیمه تجربی با دو گروه تمرین و یک گروه کنترل بود. از میان زنان بهبودیافته کووید-۱۹ مراجعه کننده به بخش های ریوی و کرونایی مراکز درمانی شهرستان زابل در سال۱۴۰۱، ۳۰ نفر (با محدوده سنی ۲۵ تا ۴۰ سال) با ۲۰ تا ۴۰ درصد درگیری ریوی به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در ۳ گروه تمرین تنفسی دیافراگمی (۱۰ نفر)، تمرین ورزشی هوازی (۱۰ نفر) و گروه کنترل (۱۰ نفر) تقسیم شدند. برای اندازه گیری حداکثر اکسیژن مصرفی از آزمون شاتل و برای اندازه گیری شاخص های عملکرد ریوی از دستگاه اسپیرومتری استفاده شد. برنامه گروه های تمرین شامل ۳ جلسه در هفته به مدت هشت هفته بود. تفاوت درون گروهی با روش t زوجی و تفاوت بین­ گروهی با روش تحلیل واریانس یکطرفه توسط نرم ­افزار SPSS مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج آزمون t زوجی نشان داد، مقادیر حداکثر اکسیژن مصرفی و شاخص های عملکرد ریوی در گروه های تمرین ورزشی هوازی (PFEF<۰.۰۰۱), PFEV<۰.۰۰۱, PFVC<۰.۰۰۱, PVo۲max<۰.۰۰۱) و گروه تمرین تنفسی دیافراگمی (PFEF=۰.۰۰۲, PFEV=۰.۰۰۱, PFVC<۰.۰۰۱, PVo۲max<۰.۰۰۱) افزایش یافته است، درحالی­ که میانگین شاخص FEV۱/FVC  بعد از مداخله، در گروه های تمرین، تغییری نکرد (Paerobics = ۰.۹۲, Pdiaphragmatic = ۰.۷۷). همینطور نتایج آزمون تحلیل واریانس یکطرفه، نشان داد، افزایش مقادیر حداکثر اکسیژن مصرفی (۰/۰۰۱=P) و شاخص های عملکرد ریوی (PFEF=۰.۰۰۲, PFEV=۰.۰۰۲, PFVC=۰.۰۰۳) پس از تمرین هوازی، نسبت به تمرین تنفسی دیافراگمی، بیشتر بود.نتیجه گیری: روش های تمرین تنفسی دیافراگمی و تمرین ورزشی هوازی هر دو در اصلاح عملکرد ریه بیماران بهبودیافته از کووید-۱۹ موثر بوده و اثر تمرینات ورزشی هوازی بیشتر از تمرینات دیافراگمی است.

کلیدواژه ها:

تنفسی دیافراگمی ، تمرین ورزشی هوازی ، حداکثر اکسیژن مصرفی ، شاخص های اسپیرومتری ، کووید-۱۹