جداسازی مواد نفتی از آب با کمک غشاهای نانوکامپوزیت

در این پژوهش جداسازی مواد نفتی از آب با کمک غشاهای نانوکامپوزیت بطور آزمایشگاهی مورد مطالعه و بررسی قرار گرفت. غشای نانوکامپوزیت پلی سولفون- دی اکسید تیتانیوم با استفاده از مقادیر ۰، ۰/۲۵، ۰/۷۵ و ۲ درصد وزنی دی اکسید تیتانیوم به روش جدایش فازی ساخته شده است و مشخص بندی غشاها با استفاده از آنالیزهای FT-IR، AFM، EDX، SEM، زاویه تماس و تخلخل کلی غشا باحضور نانوذرات در سطح غشا و عملکرد غشا برای عبور آب خالص بررسی گردید. فرآیند اولترافیلتراسیون در شرایط عملیاتی غلظت نانوذرات TiO۲ با مقدار ۰/۲۵، ۰/۷۵ و ۲ درصد جرمی، فشار ۶ بار و دبی ۲/۵ لیتر بر دقیقه و دمای ۲۵ درجه سانتی گراد انجام شد. بعد از گذشت ۶۰ دقیقه شار عبور آب از غشای خالصتقریبا۱۵۰ L/m۲.hr ۰ و شار عبور آب از غشاهای نانوکامپوزیت UF ۰.۲۵، UF ۰.۷۵ و UF ۲ به ترتیب ۲۱۲، ۴۲۴ و ۶۵۶ L/m ۲.hr می باشند. غشای نانوکامپوزیت با حضور ۲ درصد وزنی نانوذرات (UF ۲)بیشترین درصد پس زنی نفت تقریبا%۹۷ ۰ پس از ۷۰ دقیقه از عملیات نشان داد که میتواند بدلیل ساختار غشا با روزنه های کوچکتر سطحی باشد. پس از ۶۰ دقیقه از عملیات جداسازی غشای UF تقریبا % ۵۱ کاهش شار تراوایی را نشان داد در حالی که غشاهای UF ۰.۲۵، UF ۰.۵ و UF ۲ بترتیب ۲۷، ۲۰ و ۱۸ درصد کاهش شار را نشان دادند. غشاهای خالص (UF) با خاصیت آبدوستی کمتر (زاویه تماس بالاتر) تمایل به تشکیل لایه رسوبی نفتی بیشتری نسبت به غشاهای تولید شده با نانوکامپوزیت دارد.

کلیدواژه ها:

جداسازی ، مواد نفتی ، غشای نانوکامپوزیت ، نانوذرات