ارزیابی و اولویت بندی استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر در ایران در چارچوب توسعه پایدار، مبتنی بر کاربرد روش تصمیمگیری چندمعیاره

کشورهای در حال توسعه مانند ایران با افزایش جمعیت و رشد اقتصادی با تقاضای روز افزون انرژی مواجه هستند. این کشور دارای منابع فراوان انرژی تجدیدپذیر است که می تواند بخش اصلی تامین عرضه کلی انرژی باشد. با توجه به پایان پذیر بودن منابع سوخت فسیلی این کشور قصد دارد سهم انرژی های تجدیدپذیر را در آینده نزدیک افزایش دهد. مطالعات متعددی درمورد منابع تجدیدپذیر صورت گرفته است اما وابستگی متقابل بین عوامل (معیارهای) مورد استفاده برای ارزیابی منابع تجدیدپذیر را در نظر نگرفته اند. در این پایان نامه یک چارچوب برنامه ریزی، تصمیم گیری و سیاست گذاری برای انرژی های تجدیدپذیر مبتنی بر فرآیند تحلیل شبکه ای را معرفی می کنیم . فرایند تحلیل شبکه ای یک روش تحلیل چند معیاره است و ابزاری را برای شناسایی اهمیت نسبی عناصر (معیارها) موثر بر هدف تصمیم گیری (به عنوان مثال، مسئله اولویت بندی منابع انرژی های تجدیدپذیر) فراهم می کند. مطالعه موردی این پژوهش، در مورد کشور ایران و انرژی های تجدیدپذیر با توجه به معیارهای استراتژیک مانند تکنولوژی، اقتصاد، اثرات زیست محیطی، سیاست و اجتماعی محاسبه شده و منابع انرژی اولویت بندی و تحلیل می شود. نتایج این پژوهش انرژی خورشیدی را در صدر گزینه های انرژی و پس از آن با اختلاف بسیار ناچیزی به ترتیب منابع انرژی برق آبی و زیست توده و سپس انرژی بادی و در اخر منبع زمین گرمایی برای کشور و شرایط آن، نشان میدهد. این قبیل مطالعات به تصمیم گیری کشورها کمک میکند تا از منابع انرژی تجدیدپذیر خود به بهترین نحو استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

Multi-Criteria Decision Making (MCDM) ، renewable energy ، Analytic Network Process (ANP) ، تصمیم گیری چند معیاره ، انرژی های تجدیدپذیر ، روش تحلیل شبکه ای