سیاست علم و تکنولوژی (فن آوری)

این مقاله، به بررسی طیف سیاست هایی اختصاص دارد که در زمینه علم و فن آوری (تکنولوژی) مورد استفاده و تایید قرار می گیرد. این سیاست ها مجموعه اقداماتی کلی است که دولت برای تشویق توسعه تحقیقات علمی و تکنولوژیکی از یک سو و بهره گیری از نتایج این تحقیقات برای دستیابی به اهداف کلی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی از سوی دیگر انجام می دهد. سپس، نویسنده به بررسی کاربرد این سیاست ها در چارچوب نظم جهانی می پردازد؛ نظمی که به شدت در حال تغییر است و ویژگی بارز آن، مجموعه ای از چالش هایی شدید، دگرگونی های سریع تکنولوژیک و جهانی شدن عقلانی سیاست علم و تکنولوژی را شرح داده و به بررسی تکامل تاریخی مفاهیم مربوط به آن (با تاکید بر تمایز بین سیاست علم و سیاست تکنولوژی) می پردازد؛ شرایط عملی و ابزار ویژه این سیاست گذاری ها را برمی شمارد و با تشریح نقایصی که تاکنون در سیاست علم تکنولوژی وجود داشته است، بحث را به پایان می برد. به نظر او این سیاست ها در بسیاری از کشورهای در حال توسعه به ایجاد سیستم های پیچده و بسیار بوروکراتیک شرکت ها نداشته اند. انول واد با اشاره به تجارب کشورها و مناطق مختلف، نگرش های موجود در زمینه سیاست های علم و تکنولوژی را مطرح کرده و نقش سیستم سازمان ملل متحد را در این میان بررسی می کند. وی در پایان نتیجه می گیرد که امروزه مهمترین مسائلی که در زمینه سیاست های علم و تکنولوژی مطرح است استفاده از تکنولوژی برای دستیابی به برتری رقابتی، دسترسی به فن آوری مدرن و نیز شکل های جدیدی از دخالت های دولت است برای افزایش توسعه تکنولوژیک در سطح شرکت ها و مشارکت بیشتر در بازارهای جهانی و همه این مسایل در چارچوب اصول نوین یک الگوی تکنولوژیکی اقتصادی نوظهور رخ می دهند.