بررسی اثرات ضد التهابی نانوذرات حساس به اکسایش کاهش حاوی داساتینیب در - ماکروفاژها

در بیماری های التهابی، پاسخ التهابی به بافتهای میزبان آسیب وارد کرده و باعث اختلال در عملکرد ارگان می گردد. ماکروفاژها با تولید سایتوکاین های التهابی نقش کلیدی در پاتوژنز بیماری های التهابی ایفا می کنند. تاثیر داروی داساتینیب در درمان بیماری های التهابی نشان داده شده است. این دارو موجب افزایش تولید سایتوکاین های ضد التهابی و کاهش تولید سایتوکاین های التهابی توسط ماکروفاژها می گردد. با توجه به برداشت زیاد نانوذرات توسط ماکروفاژها و همچنین حضور مقادیر زیاد مواد کاهنده در سلول های التهابی، استفاده از نانوذرات حساس به اکسایش کاهش برای رسانش اساتینیب به این سلولها میتواند باعث افزایش برداشت سلولی و اثربخشی آن بشود. در این مطالعه، اثرات ضد التهابی نانوذرات کیتوزان حساس به اکسایش کاهش حاوی داساتینیب بر سلول های ماکروفاژ RAW۲۶۴.۷ بررسی و با داروی آزاد و نانوذرات غیر حساس به اکسایش کاهش مقایسه شد. پس از بررسی سمیت سلولی نانو ذرات حاصل به روش MTT ، برداشت سلولی نانوذرات حاوی ماده فلورسنت کورکومین و محلول کورکومین با استفاده از میکروسکوپ فلورسنت و همچنین به روش فلوسایتومتری ارزیابی شد. به علاوه، اثر نانوذرات حساس به اکسایش کاهش، نانوذرات غیر حساس به اکسایش کاهش و محلول دارو بر مقدار سایتوکاین های التهابی و ضد التهابی در محیط کشت سلولهای تحریک شده با لیپوپلی ساکارید به روش الایزا بررسی شد. نتایج نشان دهنده عدم سمیت سلولی نانوذرات و برداشت سلولی بسیار بیشتر آن ها در مقایسه با محلول کورکومین بود. بعد از ۴۸ ساعت، میزان فاکتورهای التهابی اینترلوکین– ۶ و فاکتور نکروز دهنده تومور آلفا در محیط کشت سلولهای دریافت کننده نانوذرات حساس به اکسایش کاهش به میزان قابل توجهی کمتر از سایر گروه ها بود. همچنین سطح سایتوکاین - ضد التهابی اینترلوکین– ۱۰ در این گروه به میزان معنی داری بیشتر از سایر گروه ها بود. بنابراین نانوذرات کیتوزان حساس به اکسایش کاهش حاوی داساتینیب موجب افزایش برداشت و اثرات ضدالتهابی دارو در ماکروفاژها می شوند.

کلیدواژه ها:

داساتینیب ، نانوذرات ، التهاب ، اکسایش کاهش