بررسی رابطه بین تفکر انتقادی با یادگیری خودگردان و عزت نفس دانش آموزان دختر پایه یازدهم و دوازدهم ناحیه دو زاهدان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تفکر انتقادی با یادگیری خودگردان و عزت نفس دانش آموزان دختر پایه یازدهم و دوازدهم ناحیه دو زاهدان می باشد. این پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده است، جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل، دانش آموزان دختر پایه یازدهم و دوازدهم ناحیه دو به تعداد ۳۴۰ نفر می باشد که با استفاده از جدول مورگان تعداد ۱۸۱ نفر به عنوان نمونه آماری و به روش نمونه گیری احتمالی از نوع طبقه ای نسبتی انتخاب شدند، ابزار پژوهش پرسشنامه های استاندارد برگرفته از مبانی نظری تحقیق متناسب با جامعه آماری و براساس مدل رجایی (۱۳۹۳) برای متغیر تفکر انتقادی؛ مدل فیشر (۲۰۰۵) برای متغیر یادگیری خودگردان و مدل کراسکیان (۱۳۸۹) برای متغیر عزت نفس، بر پایه طیف لیکرت بوده که برای تعیین روایی پرسشنامه از اعتبار محتوایی صوری کیفی و برای پایایی از روش همسازی درونی گویه ها با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ استفاده که به ترتیب برابر ۰/۸۱۸ ؛ ۰/۸۰۱ و ۰/۷۹۳ محاسبه شد و برای آزمون فرضیه های پژوهش از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد که بین تفکر انتقادی با یادگیری خودگردان و عزت نفس دانش آموزان دختر پایه یازدهم و دوازدهم ناحیه دو زاهدان رابطه معنی داری در سطح خطای ۰/۰۱ وجود دارد

کلیدواژه ها:

تفکر انتقادی ، یادگیری خودگردان ، عزت نفس ، دانش آموزان دختر ، زاهدان.