دیدگاه پیامبر در مورد شعر

همانطور که خداوند با نزول آیه والشعراء.... استثنایی برای شاعران خوب و شاعران بد قائل شدهاند، پیامبر گرامی ما نیز حد اعتدال شعر و شاعری را تمجید نموده و گاهی نیز آن را نکوهیده است. پیامبر در مذمت شاعرانی که شعر بر قلب آنها غالب آمده بطوری که آنها را از دین و اقامه فروض و ذکر تبارک و تعالی باز داشته میفرماید:لان یمتلیء جوف احدکم قیحا حتی یریه خیرله من ان یمتلیء شعرا)«ترجمه: اگر شکم یکی از شما از خونابه پر شود به طوری که آن را تباه گرداند بهتر از آن است که از شعر پرشود.) البته حدیث فوق در ضمن احادیث باطله ی السلسله الضعیفه الالبانی بدین صورت آمده است: لان یمتلیء جوف احدکمقیحا خیر له من ان یمتلیء شعرا هجیت به« بنابراین نمیتوان بر آن استناد نمود.در مورد عقوبت هجا در اسلام نیز احادیث زیادی روایت شده است؛ از جمله این که پیامبر میفرمایند: »من قال فی الاسلام شعرا مقذعا فلسانه هدر)« ترجمه: کسی که در دوره اسلامی شعری فحش آمیز بگوید زبانش تباه خواهد شد.)با توجه به حدیث اول میبینیم که منظور پیامبر از نهی شعر، نهی و بازداشت شاعرانی است که آن قدر در شعر و شاعری غوطه ور شده اند که همه فکر و ذکرشان سرایش شعر شده است و قلب و ذهن آنها جایی برای خدا و ذکر او ندارد و با توجه به حدیث دوم هم مضامین شعری شاعرانی را که با حرمت و حشمت و آبروی مردم بازی میکنند و آنها را با زبان گزنده خود می آزارند، نکوهیده است.در این مقاله سعی شده با توجه به احادیث و روایات، دیدگاه پیامبر در مورد شعر و شاعری بررسی شود.

کلیدواژه ها:

شعر ، پیامبر ، قرآن کریم ، شاعران ، احادیث وروایات