هم سنجی همگونی در گویش سیستانی با فارسی معیار براساس نظریه زایشی
سال انتشار: 1402
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 171
فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ADCONF04_103
تاریخ نمایه سازی: 20 تیر 1402
چکیده مقاله:
نیاز به طرح ریزی مسائل دستوری زبان فارسی بر اساس قوانین زبانشناسی در تدوین قواعد دستوری نگارنده را بر آن داشت تا به بررسی همگونی در گویش سیستانی و ارتباط آن با زبان فارسی معیار بپردازد همگونی (assimilation) یکی از انواع فرایندهای واجی (phonemieprocess) است که در آن مشخصه بخصوصی از یک واحد آوایی تغییر یافته و با مشخصه واحد مجاور یکسان میشود . جولیا اس فالک ۱۳۷۲ (۱۹۷) منظور از گونه یا گویش (Dialect) توصیف کننده مشخصه های ،دستوری واژگانی و تلفظی گویشوران یک زبان یا یک فرد خاص در موقعیتهای مختلف است(سمیعی و دیگران، ۱۳۸۶ (۳۱۱) در این پژوهش با استفاده از روش علمی و توصیفی فرایند همگونی در گویش سیستانی با فارسی معیار براساس موازین ارائه شده در نظریه زایشی و تغییر و تحولاتی که در ساخت آوایی یا صوتی برای دست یابی به صورت زیر ساختی موارد همگونی اتفاق افتد پرداخته می شود. اساس کار چند اثر مکتوب از جمله «کورنامه نیمروز» «گج وا گج» و «کاکلک» و نیز مصاحبه با تعدادی از گویش وران بومی منطقه بوده است که از طریق اوانگاری IPA انجام شده است .
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا قائمی
عضو هیات علمی ،گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان استان سیستان و بلوچستان،صندوق پستی ۱۴۶۶۵-۸۸۹ تهران،ایران