تعیین اثربخشی آموزش گروهی دلگرم ساز ی خود بر کیفیت زندگ ی و بهزیستی همسران بیماران خاص

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش دلگرم سازی بر کیفیت زندگی و بهزیستی ذهنی همسران بیماران خاص انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل کلیه همسران بیماران خاص شهر اصفهان در سال ۱۴۰۱ که با استفاده از نمون هگیری در دسترس، تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه کنترل ( ۱۵ نفر) و گروه آزمایش ( ۱۵ نفر) قرار داده شدند. ابزار گرداوری اطلاعات شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی و از مقیاس عاطفه مثبت و منفی واتسون و همکاران ( ۱۹۸۸ ) و پرسشنامه رضایت از زندگی داینر و همکاران ( ۱۹۸۵ ) برای ارزیابی بهزیستی استفاده شد. همچنین بر روی گروه آزمایش بسته آموزشی دلگرم سازی شوانکر ( ۱۹۸۰ ) در طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا گردید و سپس از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. داده های به دست آمده با روش تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار spss-۲۲ تجزیه وتحلیل شد. نتا یج نشان داد که بین دو گروه کنترل و آزمایش در نمرات بهزیستی ذهنی و کیفیت زندگ ی تفاوت معناداری وجود دارد (p≤۰.۰۵). در نتیجه آموزش دلگرم سازی باعث افزایش کیفیت زندگی و بهزیستی ذهنی در همسران بیماران خاص شده است.

کلیدواژه ها:

بهزیستی ذهنی ، کیفیت زندگی ، دلگرم سازی خود ، همسران بیماران خاص