ارزیابی شاخص های کیفیت زندگی با تاکید بر سیاست های تشویقی نوسازی بعد از اجرا

تحلیل و بررسی کیفیت زندگی شهری یکی از مهمترین حوزه های مطالعات شهری در کشورهای مختلف است. کیفیت زندگی به شرایط عینی و ذهنی و در نهایت به تصورات و ادراک فرد از واقعیت های زندگی بستگی دارد. در این بین سیاست های تشویقی نوسازی در این بافت ها می تواند در ابعاد مختلف تاثیرات مختلفی را بر روی کیفیت زندگی داشته باشد. ابعاد عینی به معنی مشهودات و ابعادی از شرایط زندگی ساکنین که عینیت داشته در حالی که ابعاد ذهنی کیفیت زندگی به معنی سنجش درک و احساس افراد ساکن از محیط زندگی و جنبه مرتبط با این محیط می باشد. هدف از پژوهش حاضر سنجش و ارزیابی شاخص های کیفیت زندگی و تاثیرپذیری این شاخص ها از سیاست های تشویقی نوسازی در منطقه هفت شهر تهران می باشد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی مبتنی بر پرسشنامه است. داده های مورد نیاز از ۳۸۰ نمونه بصورت تصادفی جمع آوری و به منظور تحلیل متغیرهای مورد مطالعه از نرم افزار SPSS و روش های آماری نظیر میانگین پاسخ ها، آزمون آماری پارامتریک T استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که بعد زیست محیطی با آماره ۳.۹ بعد کالبدی با آماره ۳.۴۱، اقتصادی با آماره ۳.۲۹، بعد اجتماعی با آماره ۳.۱۸ و دسترسی با آماره ۳.۰۴ همگی میانگین بالاتر از میانه نظری را دارا می باشند و تنها بعد مدیریتی با آماره ۲.۲۵ میانگین کمتر از میانه نظری را به خود اختصاص داده است. نتایج مبین این امر است که شاخص کیفیت زندگی دارای میانگین برابر ۳.۱۸ است و از این منظر در وضعیت متوسط به سر می برد. از این رو می توان ادعا داشت که سیاست های تشویقی نوسازی در بهبود زندگی ساکنان بافت فرسوده منطقه هفت تهران موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، سیاست های تشویقی نوسازی ، منطقه هفت تهران ، کیفیت زندگی