بررسی طرح و نقش قالی شیخ صفی و کاربرد آن در طراحی لباس

مشخصه ای که در هنر فرش دوره اواخر سدههای نهم و دهم ه. ق به چشم می خورد، افزایش هماهنگی میان الگوهاست که هماهنگی وسیعی از نقش و ابعاد را در آن پدید آورده است. این هماهنگی ناشی از ادامه یافتن سنت هنری ایران مبنی بر تکرار الگوهای هندسی مشابه است. با این وجود«هیلن براند» در قسمت مربوط به دست بافته های صفوی، عقیده دارد که تکرار الگوهای هندسی، نشانگر اهمیت ساختار اثر است. وی ترتیب الگوهای هندسی و ترکیب آنها را ناشی از وجود یک مجموعهی نظام مند و از پیش طراحی شده میداند.(هیلن براند، ۱۹۹۹: ۶۷). بدیهی است که استفاده از ساختارهای هندسی مشابه به منظور دستیابی به هماهنگی، جز اینکه قادر است نوعی هماهنگی ناشی از یگانگی را پدید آورد، می تواند روابط درونی اجزای اثر هنری را نیز سامان دهی کند. این امر زمانی اهمیت بررسی می یابد که ترکیب نقوش میان «تراز» چندگانه در یک فرش، اثری همگن را پدید آورده است. اما در بررسی حاضر، تاکید پژوهش تنها بر گونه بیرونی این امر متمرکز و هدف از بررسی روشن کردن ارتباط هندسی میان اجزاء خرد و کلان در قالب روابط عددی آنها به عنوان برآیند این تفکر بوده است.

کلیدواژه ها:

شیخ صفی ، قالی ، طرح ، طراحی ، لباس