توسعه الگوی ارتقای اثربخشی کلاس های علمی-نظامی با درنظر گرفتن نقش میانجی و دوسویه ویژگی های بینشی دانشجویان

هدف این مقاله، توسعه الگوی ارتقای اثربخشی کلاس های علمی-نظامی با در نظر گرفتن نقش میانجی و دوسویه ویژگی های بینشی دانشجویان یک مرکز آموزش عالی نظامی است. برای این منظور یک فرضیه اصلی و هفت فرضیه فرعی طراحی شدند. این مقاله از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی و مقطعی است. جامعه آماری تحقیق، شامل کلیه استادان مرکز آموزش عالی موردمطالعه در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹، است. ابزار جمع آوری داده ها پرسش نامه محقق ساخته ای است، که روایی آن به روش محتوا و پایایی آن نیز با محاسبه آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی نوع اول مورد تایید قرار گرفت. تعداد ۴۳۵ پرسشنامه تکمیل گردید. برای آزمون فرضیه های تحقیق از مدل معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج بیانگر آن است که فرضیه اصلی (بر اساس شاخص شمول واریانس) و همه فرضیه های فرعی تحقیق (بر اساس t-Value) مورد تایید قرار گرفتند. به بیانی دیگر وجود کانال های ارتباطی کارآمد بین استادان و فرماندهان و نیز ویژگی های تربیتی، فردی، انضباطی و بینشی دانشجویان بطور مثبت و معناداری بر ارتقای اثربخشی کلاس های علمی-نظامی دانشجویان دانشگاه نظامی موردمطالعه تاثیر می گذارند. البته از میان این پنج بعد، بعد ویژگی های بینشی دانشجویان با ضریب مسیر ۰.۹۹، بیشترین تاثیر را در مدل دارد، زیرا تغییری به اندازه یک انحراف معیار در بعد ویژگی های بینشی دانشجویان موجب ایجاد تغییری به اندازه ۰.۹۹ انحراف معیار در الگوی ارتقای اثربخشی کلاس های علمی-نظامی خواهد شد. همچنین ویژگی های بینشی دانشجویان، علاوه بر اثرگذاری مستقیم قوی (با مقدار ضریب مسیر ۹۹%) نقش میانجیگری کامل بین ویژگی های تربیتی دانشجویان و ویژگی های فردی آنها با ارتقای اثربخشی کلاس های علمی-نظامی دانشجویان را ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی ، ارتقای اثربخشی ، کلاس های علمی-نظامی ، ویژگی بینشی