تاثیر اسلام بر ادبیات فارسی

مقاله حاضر به روش مروری - کتابخانه ای است ، که با توجه به نظرات اندیشمندان این عرصه به رشته تحریر درآمده است . هدف این مطالعه بررسی تاثیر اسلام بر ادبیات فارسی انجام گرفته است . محتوای لازم برای نگارشاین مطالعه از طریق جستجو در پایگاههای اطلاعاتی SID، scholar G و موتور جستجوی گوگل بدست آمدهاست . نتایج بدست آمده نشان می دهد، ادبیات فارسی دری از همان آغاز پیدایش و توسعه ی خود (نیمه ی قرن ۳ ق) ادبیاتی اسلامی محسوب می شد، حتی برخلاف ادبیات عربی ، یک دوره ی جاهلی هم پشت سرنداشت . لاجرم تاثیر اسلام درآن، تاثیری خارجی نبود، بلکه ادامه ی تاثیر محیط پیدایش آن بود. این ادبیاتدر عهد صفاریان و حداکثر در آغاز دوره ی طاهریان شکل گرفت . آن چه به ایران قبل از اسلام تعلق داشت ،سابقه ی بلافصل این ادبیات اسلامی به شمار نمی آمد. قبل از عهد طاهریان و اوایل عهد خلافت مامون هم ،ادبیات فارسی دری شکل مکتوب و مضبوط نداشت . آن چه بعد از فتوح اسلامی در این زبان به وجود آمده بود،از حدود ترانه ها و تصنیف های متداول در افواه عام عصر، مثل سرود اهل بخارا( زرین کوب، ۱۳۳۷ ش: ۲۸۸به بعد) و ترانه ی کودکان بلخ (قزوینی ، ۱۳۳۲ ش: ۳۴/۱ - ۴۵) و سرود کرکوی (تاریخ سیستان، ۱۳۱۴ ش:۳۷) تجاوز نمی کرد. سرودهای خسروانی هم اکنون دست کم یک نمونه ی آن ردیابی شده (شفیعی ، ۱۳۶۸ش: ۵۷۱ - ۵۷۳)، تا عصر شمس قیس رازی مولف المعجم ظاهرا شهرت و تداول محدودی داشته است و درواقع تقریبا تمام این سرودها به ادبیات عامیانه و غیر مکتوب تعلق دارد.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، اسلام ، ادبیات عربی