رابطه درگیری تحصیلی و خودگردانی تحصیلی با مهارت های حل مساله دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر رامهرمز

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه درگیری تحصیلی و خودگردانی تحصیلی با مهارت های حل مساله دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر رامهرمز بود. طرح پژوهش در این تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی کاننی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر رامهرمز در سال تحصیلی ۹۸-۹۷ به تعداد ۱۳۵۸ نفر بودند، که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای۲۱۰ نفر دانش آموز دختر انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسش نامه های درگیری تحصیلی ریو و تیسنگ (۲۰۱۳)، خودگردانی تحصیلی ریان و کانل (۱۹۸۹) و مهارت های حل مساله هپنر و پترسون (۱۹۸۲) جمع آوری شدند. جهت تحلیل و آزمون فرضیه ها از ضریب همبستگی کاننی استفاده شد. یافته ها نشان دادند بین مولفه های درگیری تحصیلی (درگیری رفتاری، عاطفی، شناختی، عاملی) با مولفه های مهارت های حل مساله (مهارت اعتماد به خود در حل مساله، شیوه اجنتاب- نزدیکی به مساله، کنترل شخصی در حل مساله) دانش آموزان دختر رابطه معنادار بود و بین خودگردانی تحصیلی (سبک تنظیمی، سبک تنظیم درون فکنی) با مهارت های حل مساله (اعتماد به خود در حل مساله، شیوه اجتناب- نزدیکی به مساله و کنترل شخصی) دانش آموزان رابطه منفی معناداری وجود داشت و بین سبک های تنظیم همانند سازی شده و درونی با مهارت های حل مساله دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود داشت. هم چنین آزمون های معنی داری ابعاد برای تحلیل روابط کاننی نشان دادند، بعد اول معنی دار و دارای همبستگی کاننی بالایی بود. بنابراین قوی ترین رابطه را بعد اول کاننی یعنی متغیر مهارت اعتماد به خود در حل مساله از متغیرهای مجموعه اول (وابسته) و درگیری عاطفی از متغیرهای مجموعه دوم (مستقل) داشت.

کلیدواژه ها:

درگیری تحصیلی ، خودگردانی تحصیلی و مهارت های حل مساله.