بررسی قراردادکار در حقوق کار ایران

قراردادکار یکی از مبانی و ارکان حقوق کار است، اصطلاح جدیدی است که در حقوق کار معاصر، برای توافق بین اشخاص به منظور انجام کار در ازای اجر مادی، بکار برده می شود. این اصطلاح جایگزین عقد اجاره انسان در فقه و قرارداد اجاره خدمات در حقوق غربی گردیده است. هدف از این تحقیق بررسی ادله و مبانی قراردادکار و آثار حقوقی ناشی از آن است، بخصوص بررسی ویژگی های قرارداد کار، شرایط صحت آن، اقسام قراردادکار و همچنین آثار ناشی از تحول حقوق کار از شکل سنتی آن، که در متون فقهی تحت عنوان اجاره اشخاص مطرح بوده، و بررسی شکل امروزی آن که متاثر از تحولات اجتماعی، تدوین مقررات کار، شناخت حقوق و تکالیف ناشی از کار در جامعه مدرن امروزی است. از آنجا که حقوق کار مرتبط با گروه کثیری از جامعه کارگران، کارفرمایان، مهندسین، پزشکان و کارکنان مراکز درمانی، شرکتهای خصوصی و موسسات تولیدی، صنعتی، خدماتی، کشاورزی، مالی و اعتباری و بانک ها و... ، می باشد، سعی شده است موضوع قرارداد کار و مبانی فقهی و حقوقی آن با ملاحظه آخرین قوانین و مقررات حاکم بر روابط کار و حقوق ناشی از قرارداد، مورد تحلیل قرار گرفته، اجزاء و ارکان قرارداد کار، شرایط صحت قرارداد و آثار و نتایج ناشی از آن به لحاظ فقهی و حقوقی بررسی و تحلیل گردد و برخی از آسیب های قرارداد کار از جمله اینکه آیا غرر در قرارداد کار امکان وقوع دارد یا خیر و آثار آن چگونه خواهد بود و اینکه آیا کارفرما می تواند شرط یا شروطی در قرارداد کار قید کند تا هر وقت بخواهد بتواند تغییرات فاحش و غیر متعارف در شرایط کار یا میزان دستمزد، ایجاد کند به نحوی که کارگر مجبور شود به خواسته های کارفرما تن دهد یا از برخی از حقوق خود صرف نظر نماید، برای اولین بار مطرح و مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. این تحقیق به شیوه کتابخانه ای و تحلیلی، موضوع را مورد بررسی قرار می دهد و منابع تحقیق اعم از متون و کتابهای فقهی و حقوقی و قوانین و مقررات مربوط به کار است، که فهرست آن در پایان مقاله ذکر گردیده است.

کلیدواژه ها:

کارگاه ، کارفرما ، کارگر ، قراردادکار.